Κυριακή, 23 Ιουλίου 2017

Χειροθεσία Αναγνώστου στην Ι.Μ. Κερκύρας


 

Την Κυριακή 23 Ιουλίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον Ι.Ν. του Αγίου Προκοπίου, στο ομώνυμο χωριό.

Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κερκύρας ανέλυσε την Ευαγγελική περικοπή της ημέρας, την ίαση των δύο τυφλών από τον Ιησού Χριστό. Ο Κύριος πρώτα τους ρωτά αν επιθυμούν να γιατρευτούν και όταν εκείνοι του απαντούν καταφατικά, τους θεραπεύει. Είναι πολύ σημαντική η χρήση που κάνουμε εμείς οι άνθρωποι του αυτεξουσίου που ο Ίδιος ο Τριαδικός Θεός μάς έχει χαρίσει. Να επιλέγουμε ελεύθερα τι θα πράξουμε στη ζωή μας. Ο Χριστός έχει ευγένεια και αρχοντιά, δεν βιάζει συνειδήσεις, ούτε ζητά υποταγή. Μας απευθύνει το κάλεσμα της κοινωνίας μαζί Του και συνάμα της σωτηρίας και Θεώσεώς μας. Επαφίεται σε εμάς τους ίδιους αν δεχθούμε αυτή την ουράνια πρόσκληση, που προϋποθέτει με τη σειρά της την πίστη στον Θεό. Η πίστη είναι δύναμη εσωτερική που μεταμορφώνει τον άνθρωπο. Η πίστη είναι αυτή που έχει εκλείψει στην εποχή μας. Ο σύγχρονος άνθρωπος έχει προσκολληθεί στον εαυτό του και τον έχει θεοποιήσει, έχει αυτονομηθεί  από τους υπόλοιπους αδελφούς του και προκειμένου να πετύχει την κοινωνική καταξίωση, μηχανεύεται πολλάκις ακόμα  και δόλια μέσα.   

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος προέτρεψε τους πιστούς να κάνουν σωστή χρήση του αυτεξουσίου τους, αντιπροσφέροντάς το στον Δωρεοδότη Χριστό, αλλά και  με τον πνευματικό τους αγώνα να αυξάνουν στην πίστη και σε κάθε έργο αγαθό.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος χειροθέτησε Αναγνώστη τον κ. Κωνσταντίνο Μάμαλο, διδάσκαλο, για την πολυετή προσφορά του στο αναλόγιο της ενορίας του Αγίου Προκοπίου.













 

Τετάρτη, 19 Ιουλίου 2017

Ο Σεβασμιώτατος στις κατασκηνώσεις της Κασσιώπης




Την Δευτέρα 17 Ιουλίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος επισκέφθηκε τις κατασκηνώσεις της Ιεράς Μητροπόλεως, στην Κασσιώπη. Τον κ. Νεκτάριο υποδέχθηκαν τα παιδιά της τρίτης κατασκηνωτικής περιόδου, αγόρια που τελείωσαν την Β’,Γ’,Δ’ και Ε’ Δημοτικού.

Ο Μητροπολίτης Κερκύρας μιλώντας στα παιδιά ανέφερε ότι στον χώρο της κατασκήνωσης σφυρηλατούνται οι Χριστιανικές αξίες της αγάπης, της συγχωρητικότητας, αλλά και της χαράς, διότι όπως λέγει ο Κύριός μας εκεί που συγκεντρώνονται οι άνθρωποι στο όνομά Του, εκεί βρίσκεται και ο Ίδιος.
 



 

 

Κυριακή, 16 Ιουλίου 2017

Κερκύρας Νεκτάριος : “Οφείλουμε να έχουμε όλοι μας ήθος και φρόνημα εκκλησιαστικό “.




Την Κυριακή 16 Ιουλίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στην Ιερά Μονή Υ.Θ. Πλατυτέρας, με την παρουσία πλήθους πιστών.

Στο κήρυγμά του ο Μητροπολίτης Κερκύρας αναφέρθηκε στους εορτάζοντες Αγίους Πατέρες της Δ’ εν Χαλκηδόνι Οικουμενικής Συνόδου, οι οποίοι συνεκλήθησαν για να αντιμετωπίσουν την αίρεση του Μονοφυσιτισμού που είχε ανακύψει τότε και  πρέσβευε ότι η Θεία φύση του Κυρίου μας απορρόφησε την ανθρώπινη. Υπήρξε όμως και άλλη μια διχογνωμία σχετικά με τις ενέργειες του Κυρίου, αν αυτές είναι κτιστές ή Άκτιστες. Εν Αγίω Πνεύματι λοιπόν αποφάνθησαν οι Άγιοι Πατέρες ότι ο Ιησούς Χριστός είναι τέλειος Θεός και τέλειος άνθρωπος. Με την Ενανθρώπισή Του, δίδει την δυνατότητα της Αγιότητος στον κάθε άνθρωπο, που πορεύται στην ζωή του κατά Θεόν. Η Αγιότητα είναι αυτή ακριβώς η Άκτιστη ενέργεια που χαριτώνει τον άνθρωπο και τον ενώνει με τον Τριαδικό Θεό. Άκτιστη ενέργεια είναι η ίδια μας η ζωή, κοντολογίς ό,τι προέρχεται από τον Θεό.

Επιπλέον ο Σεβασμιώτατος υπογράμμισε τη σπουδαιότητα της ενότητος και της κοινωνίας της αγάπης, μεταξύ των μελών του Σώματος του Χριστού. Στην Εκκλησία μας δεν χωρούν εγωϊσμοί, φιλονικίες και ατομικισμοί. Είμαστε όλοι βαπτισμένοι εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος και οφείλουμε  να έχουμε ήθος και φρόνημα εκκλησιαστικό.

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος αφού ευχαρίστησε τον Ηγούμενο της Ιεράς Μονής Πανοσιολ. Αρχιμ. Τιμόθεο Γεωργίου, προέτρεψε τους πιστούς να πορεύονται στην ζωή τους κατά Χριστόν, με τον πνευματικο τους αγώνα, ώστε να γευθούν την Άκτιστη Χάρη του Τριαδικού Θεού, δια πρεσβειών των Αγίων Πατέρων.











 

Τετάρτη, 12 Ιουλίου 2017

Όσιος Παΐσιος ο Αγιορείτης



Ο Όσιος πατήρ Παΐσιος ο Αγιορείτης γεννήθηκε από ευλαβείς γονείς, τον Πρόδρομος και την Ευλαμπία Ενζεπίδη, στα Φάρασα της Καππαδοκίας στις 25 Ιουλίου του 1924 μ.Χ., λίγες μέρες πριν από τη φυγή των Φαρασιωτών από την πατρώα γη για την Ελλάδα. Στη βάπτισή του, ο Όσιος Αρσένιος ο Καππαδόκης, ο πλήρης ημερών και αγιότητος βίου κοσμούμενος ιερέας των Φαράσων, τον ονόμασε Αρσένιο, «για να τον αφήσει καλόγερο στο πόδι του», όπως χαρακτηριστικά είπε.

Στην Ελλάδα, η οικογένεια του μικρού Αρσενίου εγκαταστάθηκε στην Κόνιτσα της Ηπείρου, όπου ο ίδιος πέρασε τα παιδικά και νεανικά του χρόνια. Γαλουχούμενος με τις διηγήσεις για το θαυμαστό βίο του Αγίου Αρσενίου, έλεγε ότι θα γίνει μοναχός από την ηλικία των 5 ετών! Και αφού έμαθε να διαβάζει, αγαπημένη του ασχολία υπήρξε η ανἀγνωση των βίων των Αγίων, των οποίων εμιμείτο τους ασκητικούς αγώνες με θερμό ζήλο.

Μετά από τις εγκύκλιες σπουδές του δε θέλησε να συνεχίσει στα γράμματα, αλλά προτίμησε να μιμηθεί το Χριστό και μαθήτευσε στην τέχνη του ξυλουργού, την οποία άσκησε με επιμέλεια και δεξιοσύνη. Στην ηλικία των 15 ετών αξιώθηκε της θέας του Κυρίου, για ένα μόνο φιλότιμο λογισμό, μέσω του οποίου απέκρουσε μία δαιμονική προσβολή του πειρασμού της απιστίας. Από τότε φούντωσε μέσα του ακόμη περισσότερο η φλόγα της αγάπης του Θεού και ο πόθος για τη μοναχική ζωή.

Ακολούθησαν καιροί ταραχής και αναστάτωσης για την Ελλάδα, λόγω της ξένης Κατοχής και του εμφυλίου πολέμου. Ο Όσιος όμως, τόσο ως πολίτης όσο και ως στρατιώτης κατά τη θητεία του (1945 - 1949 μ.Χ.), επέδειξε απαράμιλλο θάρρος και αυτοθυσία. Ήταν πρόθυμος να δώσει κάθε στιγμή και τη ζωή του ακόμα για τη σωτηρία των άλλων. Ευρισκόμενος μάλιστα συχνά μέσα στον καταιγισμό των φονικών πυρών, συνέβη να σώσει με τις θερμές προσευχές του πολλούς στρατιώτες, αλλά να σωθεί και ο ίδιος με τρόπο θαυμαστό.

Επειδή το μεγαλύτερο διάστημα της στρατιωτικής του θητείας το υπηρέτησε με την ειδικότητα του ασυρματιστή, πολλές εκδόσεις αφιερωμένες στη ζωή του Γέροντα τον αναφέρουν ως «Ασυρματιστή του Θεού». Μάλιστα, ο Γέροντας φέροντας ως παράδειγμα την ειδικότητα του στον στρατό, απάντησε σε κάποιον που αμφισβητούσε τη χρησιμότητα της μοναχικής ζωής ότι οι μοναχοί είναι «ασυρματιστές του Θεού», εννοώντας την θερμή τους προσευχή και την έγνοια τους για την υπόλοιπη ανθρωπότητα.

Ύστερα και από αυτές τις περιπέτειες, θέλησε να καταταγεί στο αγγελικό τάγμα των μοναχών, με τα φτερά που δίνει ο θείος έρωτας. Έτσι, μετέβη στο Άγιο Όρος, αναζητώντας έναν οδηγό για τη ζωή της κατά Θεόν ησυχίας. Δεν κατάφερε όμως να εκπληρώσει αμέσως τον πόθο του. Παράλληλα, οι δικοί του βρέθηκαν την ίδια περίοδο σε μεγάλη οικονομική δυσκολία, οπότε τον κάλεσαν να τους βοηθήσει. Έτσι, επέστρεψε στην Κόνιτσα και εργάστηκε ως μαραγκός. Μετά από 3 χρόνια όμως (1953 μ.Χ.), σε ηλικία 29 ετών πλέον, εγκατέλειψε τα πράγματα του κόσμου και επέστρεψε στην Αθωνική Πολιτεία.

Αφού περιήλθε σκήτες και καλύβες, ακολούθησε τελικά τη συμβουλή ενός σεβάσμιου γέροντα και εντάχθηκε στην αδελφότητα της Ιερά Μονή Εσφιγμένου, γνωστής τότε για την αυστηρή της τάξη. Εκεί έζησε μέσα στην ολοτελή υπακοή και επιδόθηκε σε υπέρμετρη άσκηση, υπερβάλλοντας σε κόπους για χάρη του Χριστού και των αδελφών του. Έτσι, στις 27 Μαρτίου 1954 μ.Χ. εκάρη μοναχός. Έλαβε ρασοευχή και το όνομα Αβέρκιος. Έχοντας όμως άσβεστο μέσα του τον πόθο για τον ησύχιο και απράγμονα βίο, πήρε την ευλογία του Ηγουμένου και πήγε να μονάσει στην Ιερά Μονή Φιλοθέου, που ήταν τότε σε κατάσταση ιδιόρρυθμη. Εκεί προετοιμάστηκε για τη ζωή του ερημίτη, κάτω από την καθοδήγηση ενός διακριτικού και σοφού γέροντα, του γέροντα Συμεών. Στις 12 Μαρτίου 1956 μ.Χ., εκάρη μικρόσχημος μοναχός και έλαβε το όνομα «Παΐσιος», χάρη στο Μητροπολίτη Καισαρείας Παΐσιο τον β΄, ο οποίος ήταν και συμπατριώτης του.

Τον Αύγουστο του 1958 μ.Χ., υπακούοντας σε θεία βουλή, δεν εγκαταστάθηκε στην έρημο, για την οποία προετοιμαζόταν, αλλά στην κατεστραμμένη Ιερά Μονή της Παναγίας του Στομίου, που βρίσκεται κοντά στην Κόνιτσα. Σε αυτήν έζησε 4 χρόνια, ζώντας ισάγγελο βίο, παλεύοντας με τους πειρασμούς, ευεργετώντας τους ανθρώπους της περιοχής, σώζοντας πολλούς από τις διδασκαλίες των προτεσταντικών ομάδων που δρούσαν εκεί, και ανακαινίζοντας με πολύ μόχθο το Μοναστήρι.

Τo 1962 μ.Χ., όταν και ολοκληρώθηκε το έργο της ανακαίνισης και ο κίνδυνος από τις ετερόδοξες ομάδες εξέλιπε, ο Όσιος παρακαλούσε μέσα στους πειρασμούς, που καθημερινά τον πολιορκούσαν, θερμά το Θεό να του δείξει το δρόμο που έπρεπε να ακολουθήσει. Έτσι, δέχθηκε ως θεόσταλτη την πρόσκληση κάποιου ιεροδιακόνου να τον συνοδεύσει στο θεοβάδιστο Όρος του Σινά. Πάνω σε κείνον τον άνυδρο και ξερό τόπο, στο κελί των Αγίων Γαλακτίωνος και Επιστήμης, έζησε επιτέλους αυτό που χρόνια ποθούσε, την προς Θεόν μόνωση.

Αγωνιζόμενος με πολλή ταπείνωση, διαρκή νηστεία, ακατάπαυστη αγρυπνία και αδιάλειπτη προσευχή, κατάφερε να υπερνικήσει τις παγίδες του μισόκαλου εχθρού, και να απολαύσει την ένωση με το Θεό. Γεμάτος από τη χάρη της θείας παρακλήσεως, απολάμβανε την κατά Θεόν ευφρόσυνη μέσα στο καμίνι της απαράκλητης ερήμου. Έγινε μάλιστα ιδιαίτερα αγαπητός στους Βεδουίνους, δίνοντάς τους τρόφιμα με χρήματα από την πώληση στους προσκυνητές ξύλινων σταυρών που έφτιαχνε ο ίδιος.

Δεν θα υπήρχε, έτσι, κανένας λόγος να εγκαταλείψει το στάδιο εκείνο της αρετής, εάν – φεύ! – δεν ενέσκηπτε η σωματική ασθένεια από το τραχύ κλίμα, η οποία τον ανάγκασε να επιστρέψει στην κατά σάρκα πατρίδα του. Επανερχόμενος στο Άγιο Όρος το 1964 μ.Χ., δεν ελάττωσε το πλήθος των ασκητικών αγώνων του, παρά την καταβολή του σώματος, καθώς στο πνεύμα διατηρούσε την πρότερη ζέση του. Ζώντας λοιπόν ως ξένος και παρεπίδημος στη γη, έφτασε να γίνει πολίτης του ουρανού.

Έχοντας, συνεπώς, την πράξη ως την «επίβασιν» της θεωρίας, έφτασε σε υψηλά μέτρα και έγινε κοινωνός θείων μυστηρίων. Εντρύφησε έτσι και στην ωραιότητα του Κυρίου, ενώ επιπλέον έτυχε και της Θεομητορικής ευλογίας. Συνομίλησε με αγίους που εμφανίστηκαν μπροστά του, βίωσε την όραση του Άγγελου Φύλακά του, άκουσε αγγελικούς ύμνους και καταυγάσθηκε από το ουράνιο φως.

Το 1966 μ.Χ. ασθένησε σοβαρά και εισήχθη στο Κέντρο Νοσημάτων Θώρακος Βορείου Ελλάδας (Νοσοκομείο Παπανικολάου). Υποβλήθηκε σε εγχείρηση, με αποτέλεσμα μερική αφαίρεση των πνευμόνων. Στο διάστημα μέχρι να αναρρώσει και να επιστρέψει στο Άγιο Όρος φιλοξενήθηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο Αγίου Ιωάννου του Ευαγγελιστού στη Σουρωτή. Επέστρεψε στο Άγιο Όρος μετά την ανάρρωσή του και το 1967 μ.Χ. μετακινήθηκε στα Κατουνάκια, και συγκεκριμένα στο Λαυρεώτικο κελί του Υπατίου (Βλάχικα).

Στις 12 Αυγούστου 1968 μ.Χ. ο Όσιος Παΐσιος, εισήλθε στην Ιερά Μονή Σταυρονικήτα και μόνασε στο κελί του Τιμίου Σταυρού.

Το 1979 μ.Χ. αφήνει τον Τίμιο Σταυρό και αναζητώντας κελί πηγαίνει στην εγκαταλελειμμένη «Παναγούδα». Εκεί ο Όσιος εργάστηκε σκληρά για να δημιουργήσει ένα κελί με «ομόλογο», όπου και έμεινε μέχρι και το τέλος τη ζωής του. Από την εποχή που εγκαταστάθηκε στην Παναγούδα πλήθος λαού τον επισκεπτόταν. Ήταν μάλιστα τόσο το πλήθος ώστε να υπάρχουν και ειδικές σημάνσεις που επεσήμαναν τον δρόμο προς το κελί του, ώστε να μην ενοχλούν οι επισκέπτες τους υπολοίπους μοναχούς. Επίσης δεχόταν πάρα πολλές επιστολές. Όπως έλεγε ο γέροντας στενοχωρείτο πολύ, γιατί από τις επιστολές μάθαινε μόνο για διαζύγια και ασθένειες ψυχικές ή σωματικές. Παρά το βεβαρημένο πρόγραμμά του, συνέχιζε την έντονη ασκητική ζωή, σε σημείο να ξεκουράζεται ελάχιστα, 2 με 3 ώρες την ημέρα. Εξακολούθησε όμως να δέχεται και να προσπαθεί να βοηθήσει τους επισκέπτες. Συνήθιζε επίσης να φτιάχνει «σταμπωτά» εικονάκια τα οποία χάριζε στους επισκέπτες σαν ευλογία.

Σε όλη αυτήν την καθημερινή κούραση του γέροντος Παϊσίου έρχονται να προστεθούν και τα προβλήματα υγείας που τον ταλαιπωρούσαν. Τα τελευταία χρόνια της ζωής του οι πόνοι από τις διάφορες αρρώστιες όπως κολίτιδα, η οποία του άφησε μόνιμα δυσπεπτικά, βουβωνοκήλη και κυρίως από τον καρκίνο που του είχε διαγνωσθεί, γίνονταν όλο και περισσότεροι. Παρ' όλ' αυτα όμως αυτός ήταν ήρεμος και υπέμενε χωρίς να διαμαρτύρεται καθόλου. Αντιθέτως συνέχιζε να προσεύχεται για όλους.

Μετά το 1993 μ.Χ. παρουσίαζε αιμορραγίες για τις οποίες αρνούνταν να νοσηλευτεί λέγοντας ότι «όλα θα βολευτούν με το χώμα». Το Νοέμβριο του ίδιου έτους βγήκε για τελευταία φορά από το Άγιον Όρος και πήγε στη Σουρωτή, στο Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου για τη γιορτή του Αγίου Αρσενίου (10 Νοεμβρίου). Εκεί έμεινε για λίγες μέρες και ενώ ετοιμαζόταν να φύγει ασθένησε και μεταφέρθηκε στο Θεαγένειο, όπου έγινε διάγνωση για όγκο στο παχύ έντερο. Θεώρησε τον καρκίνο εκπλήρωση αιτήματός του προς το Θεό και ωφέλιμο για την πνευματική του υγεία. Στις 4 Φεβρουαρίου του 1994 μ.Χ. χειρουργήθηκε. Παρότι η ασθένεια δεν έπαυσε, αλλά παρουσίασε μεταστάσεις στους πνεύμονες και στο ήπαρ, ο γέροντας ανακοίνωσε την επιθυμία του να επιστρέψει στο Άγιο Όρος στις 13 Ιουνίου. Ο υψηλός πυρετός όμως και η δύσπνοια τον ανάγκασαν να παραμείνει.

Στο τέλος του Ιουνίου οι γιατροί του ανακοίνωσαν ότι τα περιθώρια ζωής του ήταν δύο με τρεις εβδομάδες το πολύ. Τη Δευτέρα 11 Ιουλίου (γιορτή της Αγίας Ευφημίας) κοινώνησε για τελευταία φορά γονατιστός μπροστά στο κρεβάτι του. Τις τελευταίες μέρες της ζωής του αποφάσισε να μην παίρνει φάρμακα ή παυσίπονα, παρά τους φρικτούς πόνους της ασθένειάς του. Κοιμήθηκε την Τρίτη 12 Ιουλίου 1994 μ.Χ. και ώρα 11:00 και ενταφιάστηκε στο Ιερό Ησυχαστήριο του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου στη Σουρωτή Θεσσαλονίκης.

Στις 13 Ιανουαρίου 2015 συνήλθε η Ιερά Σύνοδος του Οικουμενικού Πατριαρχείου Κωνσταντινούπόλεως και αποφάσισε την κατάταξη του Οσίου Παϊσίου του Αγιορείτου στο Αγιολόγιο της Ορθόδοξης Εκκλησίας. Η ανακοίνωση της Ιεράς Συνόδου έχει ως εξής:

«Συνῆλθεν, ὑπό τήν προεδρίαν τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος εἰς τήν τακτικήν συνεδρίαν αὐτῆς σήμερον, Tρίτην, 13ην Ἰανουαρίου 2015, πρός ἐξέτασιν τῶν ἐν τῇ ἡμερησίᾳ διατάξει ἀναγεγραμμένων θεμάτων.

Κατ᾿ αὐτήν, ἡ Ἁγία καί Ἱερά Σύνοδος: α) ὁμοφώνως ἀποδεχθεῖσα εἰσήγησιν τῆς Κανονικῆς Ἐπιτροπῆς ἀνέγραψεν εἰς τό Ἁγιολόγιον τῆς Ὀρθοδόξου Ἐκκλησίας τόν μοναχόν Παΐσιον Ἁγιορείτην καί β) προτάσει τῆς Α. Θ. Παναγιότητος, τοῦ Οἰκουμενικοῦ Πατριάρχου κ. κ. Βαρθολομαίου, διά ψήφων κανονικῶν ἐξελέξατο παμψηφεί τόν Πανοσιολ. Ἀρχιμανδρίτην κ. Εἰρηναῖον Ἀβραμίδην, διακονοῦντα ἐν Παρισίοις, Βοηθόν Ἐπίσκοπον παρά τῷ Σεβασμιωτάτῳ Μητροπολίτῃ Γαλλίας κυρίῳ Ἐμμανουήλ, ὑπό τόν τίτλον τῆς πάλαι ποτέ διαλαμψάσης Ἐπισκοπῆς Ρηγίου.

Ἐν τοῖς Πατριαρχείοις, τῇ 13ῃ Ἰανουαρίου 2015
Ἐκ τῆς Ἀρχιγραμματείας τῆς Ἁγίας καί Ἱερᾶς Συνόδου»

Ἀπολυτίκιον
Ἦχος α ́. Τῆς ἐρήμου πολίτης.
Τῶν Φαράσων τὸν γόνον, καὶ τοῦ Ἄθωνος κλέϊσμα, καὶ τῶν ἀπ᾿ αἰῶνος ὁσίων, μιμητὴν καὶ ἰσότιμον, Παΐσιον τιμήσωμεν πιστοί, τὸ σκεῦος χαρισμάτων τὸ μεστόν, ὡς φυλάσσοντα ἐκ πάντων τῶν λυπηρῶν, τοὺς πίστει ἀνακράζοντας, δόξα τῷ δεδωκότι σοι ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντι, δόξα τῷ ἐνεργοῦντι διὰ σοῦ, πᾶσιν ἰάματα.

Κυριακή, 2 Ιουλίου 2017

Κερκύρας Νεκτάριος : “Η κρίση που περνάμε είναι ευκαιρία για να ανασυγκροτηθούμε”.




Τελέστηκε το πρωί της Κυριακής 2 Ιουλίου 2017 ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιωτίσσης.

Στο κήρυγμά του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος αναφέρθηκε στην Ευαγγελική περικοπή της ημέρας, στην θεραπεία του δούλου του Εκατόνταρχου, από τον Κύριό μας. Προξενεί μεγάλο ενδιαφέρον η πίστη του Εκατόνταρχου, που αν και ειδωλολάτρης προσεγγίζει τον Ιησού Χριστό, ζητώντας Του να θεραπεύσει τον δούλο του. Ο άνθρωπος αυτός είχε τρεις αρετές πίστη, αγάπη και ταπείνωση. Αναγνωρίζει ότι αν και έχει την εξουσία να διατάξει στρατιωτικές ομάδες, η εξουσία του αυτή εκμηδενίζεται όταν ανακύπτουν πνευματικά θέματα. Γι’αυτό προστρέχει στον Κύριο της Δόξης με ολόθερμη πίστη, με ανυπόκριτη αγάπη και με συντριβή. Ο Χριστός θεραπεύει τον δούλο, λέγοντας ότι η συμπεριφορά του Εκατόνταρχου αποτελεί παράδειγμα προς μίμησιν για όλους. Μια τέτοια καρδιά γίνεται δεκτική του ελέους του Θεού και κατοικητήριο της Θείας Χάριτος.

Εμείς δυστυχώς σήμερα, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος, έχουμε παραδοθεί στην λατρεία του εαυτού, τη ύλης  και των ηδονών. Έχουμε αντικαταστήσει τον Τριαδικό Θεό με τη σύγχρονη ειδωλολατρεία. Μπορεί επισήμως να διατρανώνουμε ότι στη συντριπτική της πλειοψηφία αυτή η χώρα είναι Ορθόδοξη, πλην όμως ελάχιστοι ακολουθούν τον Χριστό και αγωνίζονται πνευματικά. Τα διάφορα ξένα κέντρα που διαχειρίζονται τις τύχες εκατομμυρίων ανθρώπων έχουν ξεκινήσει εδώ και πολλά χρόνια την επίθεσή τους ενάντια στο Χριστό και την Ελλάδα. Τελευταία η επίθεση αυτή εντείνεται, με τις “αλλαγές”, στο εκπαιδευτικό μας σύστημα (βλ. Θρησκευτικά, Ιστορία, Αρχαία Ελληνικά), όπου μόνο ανανέωση δεν φέρνουν. Αντιθέτως οδηγούν στο σκοτάδι της αμάθειας και του ψεύδους, τα παιδιά μας. Τίποτα όμως δεν γίνεται χωρίς την πρόνοια του Παντοκράτορος Θεού. Γι’αυτό και η τωρινή κρίση αποτελεί ευκαιρία να κάνουμε την αυτοκριτική μας, να μην πέσουμε εκ νέου στα λάθη του παρελθόντος και να ανασυγκροτηθούμε, με την Χάρη του Κυρίου μας, ώστε να είμαστε άξιοι συνεχιστές των πατέρων μας.

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος προέτρεψε τους πιστούς να στηριχθούν στην εσωτερική δύναμη της Πίστεως, δια της προσευχής, ώστε να αντιπαλέψουν και να βγούν νικητές, από τις παντοειδείς δυσκολίες που έρχονται καθημερινά αντιμέτωποι.
 




 

Χειροτονία Πρεσβυτέρου στην Ι.Μ. Κερκύρας




Τελέστηκε το πρωί του Σαββάτου 1 Ιουλίου 2017 ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στον πανηγυρίζοντα Ιερό Ναό των Αγίων Αναργύρων Αναπλάδων Λευκίμμης, ιερουργούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου. Ακόμη ο Σεβασμιώτατος χειροτόνησε Πρεσβύτερο τον Ιεροδιάκονο π. Γεώργιο Καποδίστρια, νομικό και υιό Ιερέως.

Στον λόγο του ο π. Γεώργιος ανέφερε ότι τα αισθήματα που τον κατακλύζουν είναι η ευθύνη, η αγωνία και το δέος, καθώς καλείται να οδηγήσει τους ανθρώπους, που του εμπιστεύεται ο Κύριος, στη σωτηρία. Το λειτούργημα αυτό στο Ιερό Θυσιαστήριο είναι τόσο φοβερό, αφού ακόμα και οι Άγγελοι δεν μπορούν να το τελέσουν. Αποτελεί την ύψιστη τιμή που δίδει ο Τριαδικός Θεός στον άνθρωπο.

Επιπλέον ο π. Γεώργιος αφού ευχαρίστησε τους οικείους του και τον Σεβασμιώτατο, ζήτησε από όλους να προσεύχονται στο Θεό, για την πνευματική του ενίσχυση.

Από την πλευρά του ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι η Άκτιστη Χάρις του Θεού καταξιώνει τον άνθρωπο, από τη στιγμή της βαπτίσεώς του και ολοκληρώνεται με το Μυστήριο της Ιερωσύνης. Ο Ιερέας αποστέλλεται από τον ίδιο τον Ιησού Χριστό εις τον κόσμο, για να κηρύξει τον λόγο της αληθείας και να οδηγήσει τους ανθρώπους στη σωτηρία και στη Θέωση. Η αποστολή αυτή κάθε άλλο παρά απλή είναι. Οι Ιερείς ως αρνία εν μέσω λύκων αγωνίζονται για τη σωτηρία του λαού του Θεού, με την καθημερινή Σταυροαναστάσιμη μαρτυρία που δίδουν. Ιδιαιτέρως στη σημερινή εποχή, της πνευματικής πρωτίστως και υλικής – οικονομικής δευτερευόντως κρίσεως, η αποστολή των Ιερέων γίνεται δυσχερέστερη. Ο άνθρωπος απομακρύνθηκε από τον Θεό, παραδώθηκε στην υλική ευμάρεια και αυτοθεώθηκε, με αποτέλεσμα να βιώνει τις καταστρεπτικές συνέπειες μιας τέτοιας συμπεριφοράς.

Καταλήγοντας ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον π. Γεώργιο Κύριος ο Θεός να τον ενισχύει στο έργο του και να μιμηθεί τον βίο των Αγίων Αναργύρων, Κοσμά και Δαμιανού οι οποίοι απεστάλησαν από τον Χριστό για να διακονήσουν τους ανθρώπους και ήταν τόση η αγάπη τους που έδωσαν και το ίδιο τους το αίμα για Εκείνον.