Αγία Καλλιόπη

Η Αγία Καλλιόπη, έζησε στα μέσα του 3ου αιώνα μ.Χ., στα χρόνια του αυτοκράτορα Δεκίου. Διακρινόταν για τη φυσική της ομορφιά, αλλά και τα πλούσια ψυχικά και πνευματικά χαρίσματά της. Απέρριπτε μετά βδελυγμίας κάθε πρόταση γάμου γιατί είχε αφιερώσει τη ζωή της στο Χριστό, τη διδασκαλία του Θείου Λόγου Του και τη διακονία και παραμυθία των ασθενών και πασχόντων αδελφών της. Στο φοβερό διωγμό που εξαπέλυσε ο φοβερός διώκτης των χριστιανών Δέκιος, η Καλλιόπη συνελήφθη και οδηγήθηκε μπροστά στον τοπικό άρχοντα, ο οποίος θαύμασε την ομορφιά της και προσπάθησε με διάφορες κολακείες και υποσχέσεις να την δελεάσει και να την σύρει στην ανόσια ζωή των ψυχοφθόρων ηδονών και της μισερής ειδωλολατρίας. Όμως η Αγία με ηρωική σταθερότητα, εμμονή και αγωνιστικό φρόνημα, ομολόγησε την πίστη της στο Χριστό, τον μοναδικό Σωτήρα και Λυτρωτή. Εξοργισμένος ο τύραννος διέταξε και τη μαστίγωσαν ανελέητα. Κατόπιν, τη χαράκωσαν με μαχαίρια και έκαψαν τις πληγές της. Τελικά την αποκεφάλισαν χαριζόντάς της, την ουράνια και άφθαρτη δόξα.

Ἀπολυτίκιον Ήχος α΄. Της ερήμου πολίτης. Του Σωτήρος το κάλλος εκ ψυχής αγαπήσασα, καλλιπάρθενε κόρη, Καλλιόπη πανεύφημε, ηγώνισαι στερρώς υπέρ αυτού, και δόξης ηξιώθης θεϊκής, δια τούτο σου την μνήμην την ιεράν, τιμώμεν εκβοώντές σοι, δόξα τω δεδωκότι σοι ισχύν, δόξα τω σε στεφανώσαντι, δόξα τω χορηγούντι δια σού, ημίν πταισμάτων άφεσιν.

Άγιος Θεόδοτος ο εν Άγκυρα

Ο Άγιος Θεόδοτος καταγόταν από την Άγκυρα της Γαλατίας και ήταν έμπορος σιτηρών και συγχρόνως εξασκούσε το επάγγελμα του αρτοποιού. Άνθρωπος ευσεβής και ελεήμων ο Θεόδοτος, μοίραζε ψωμιά στους φτωχούς και έκανε συχνά επισκέψεις στους φυλακισμένους χριστιανούς και τους τροφοδοτούσε ανάλογα. Η ειδωλολατρική μανία όμως κατά των χριστιανών εκδηλώθηκε με το φόνο μιας ομάδας χριστιανών παρθένων, στα νερά μιας λίμνης . Τη νύχτα ο Θεόδοτος, άνδρας με θάρρος και θερμή πίστη στο Χριστό, έβγαλε από τη λίμνη τα τίμια λείψανα των παρθένων και τα έθαψε. Η ενέργειά του αυτή καταγγέλθηκε στον έπαρχο Θεότεκνο, που αμέσως τον συνέλαβε και τον ανέκρινε. Ο Θεόδοτος παραδέχθηκε την ενέργειά του και ο έπαρχος του είπε ότι οι χριστιανοί δε σέβονται καμιά εξουσία και ότι είναι οι πιο μικροπρεπείς και μηδαμινοί των ανθρώπων. Τότε ο Θεόδοτος, με το φωτισμό του Αγίου Πνεύματος, απάντησε: «Πράγματι, έπαρχε, οι χριστιανοί γνωρίζουν πόσο μηδαμινοί είναι, διότι μόνο αυτοί είναι ικανοί να γνωρίζουν την υπέροχη και ασύγκριτη μεγαλειότητα του Θεού και να κατανοούν την άβυσσο της ανθρώπινης ασθένειας, όταν είναι γυμνή από τη θεία χάρη. Έπειτα, γνώριζε ότι ο τελευταίος των χριστιανών, που έχει ελεηθεί από το Χριστό και φέρει τον αρραβώνα της αιώνιας βασιλείας, είναι ανώτερος και λαμπρότερος από τους ειδωλολάτρες βασιλείς, οι όποιοι αύριο θα είναι ντροπή και ατιμία μπροστά στο αδέκαστο κριτήριο της θείας δικαιοσύνης». Ο έπαρχος, εξοργισμένος από τα λόγια του Θεόδοτου, διέταξε και του έσχισαν τα πλευρά και τελικά τον αποκεφάλισαν, παίρνοντας ένδοξα το στεφάνι του μαρτυρίου. (Οι Συναξαριστές και το Απολυτίκιο του τον αναφέρουν σαν Ιερομάρτυρα. Πιθανόν να ήταν συγχρόνως με το επάγγελμα που διατηρούσε και επίσκοπος των χριστιανών της περιοχής της Άγκυρας. Ίσως όμως και να συγχέεται με κάποιον άλλο συνώνυμο του που να ήταν πράγματι επίσκοπος).

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος γ’. Θείας πίστεως. Δόσιν ἔνθεον, καταπλουτήσας, τὴν τῆς χάριτος ἱερουργίαν, Ἱερομάρτυς τρισμάκαρ Θεόδοτε, καθάπερ δῶρα Θεῶ προσενήνοχας, τᾶς ἀριστείας τῶν θείων ἀγώνων σου. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Όσιος Ιλαρίων ο νέος, ηγούμενος Μονής Δαλμάτων

Ο Όσιος Ιλαρίων γεννήθηκε το 775 μ.Χ. και καταγόταν από την Καππαδοκία. Οι γονείς του, Πέτρος που ήταν προμηθευτής άρτου των ανακτόρων και Θεοδοσία, ήταν ευσεβείς και ενάρετοι άνθρωποι και γαλούχησαν τον μικρό γιο τους με τα νάματα της ορθόδοξης πίστης. Όταν ενηλικιώθηκε, ποθώντας το δρόμο της αρετής και της άσκησης πήγε στο μοναστήρι της Ξηρονησίας, στην Κωνσταντινούπολη, όπου αφοσιώθηκε ψυχή τε και σώματι στην άσκηση, την αυστηρή νηστεία, τη σιωπή και την μελέτη των Θείων Γραφών. Αργότερα πήγε στη Μονή Δαλμάτων, όπου και έγινε μεγαλόσχημος. Εκεί παρέμεινε μία δεκαετία σαν κηπουρός και γρήγορα έγινε παράδειγμα άσκησης, ταπεινοφροσύνης και μεγαθυμίας για όλους τους αδελφούς, οι οποίοι παμψηφεί τον ανέδειξαν ηγούμενο της Μονής. Όταν ξέσπασε η θύελλα της Εικονομαχίας ο αυτοκράτορας Λέων ο Αρμένιος, με τον ασεβή πατριάρχη Θεόδοτο το Μελισσηνό, προσπάθησαν, ανεπιτυχώς, να κάμψουν το αγέρωχο φρόνημα του Οσίου. Εκείνος όρθωσε το πνευματικό του ανάστημα και στάθηκε στο ύψος των περιστάσεων. Τότε άρχισε ο απηνής διωγμός του. Επί οκτώ ολόκληρα χρόνια, υπέστη αγόγγυστα και με θαυμαστή καρτερία περιορισμούς σε απομακρυσμένες Μονές, φυλακίσεις, ξυλοδαρμούς και εξορίες. Άντεξε όμως, όλες τις ταλαιπωρίες «ως καλός στρατιώτης Ιησού Χριστού», ευχαριστώντας και δοξάζοντας τον δωρεοδότη Κύριο, πού τον αξίωσε να μείνει αλύγιστος στις επάλξεις του αγώνα. Μετά το θρίαμβο της Ορθοδοξίας, επέστρεψε στη Μονή του, έζησε τρία ακόμη χρόνια και εκοιμήθη ειρηνικά σε ηλικία 70 ετών, το 845 μ.Χ.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος α’. Τοῦ λίθου σφραγισθέντος. Τῶν λόγων τοῦ Κυρίου τὴν χάριν γεωργήσας, ἤνθησας καθάπερ ἔλαια, παμμάκαρ Ἰλαρίων, ἐλαίω τῶν θείων ἀρετῶν, καὶ τῆς ὁμολογίας σου σοφέ, ἰλαρύνων τᾶς καρδίας καὶ τᾶς ψυχᾶς, τῶν πίστει σοὶ ἐκβοώντων δόξα τῷ δεδωκότι σοὶ ἰσχύν, δόξα τῷ σὲ στεφανώσαντη, δόξα τῷ ἐνεργούντι διά σου, πάσιν ἰάματα.

Κυριακή του τυφλού

Το ευαγγέλιο της Κυριακής του Τυφλού, αποτελεί μια αδιάψευστη απόδειξη ότι ο Χριστός δεν ήταν μόνο τέλειος άνθρωπος αλλά και τέλειος Θεός.

Όπως διαβάζουμε στο Κατά Ιωάννη Ευαγγέλιο (κεφ. 9, 1-38), ο Χριστός, περνώντας μέσα από την Ιερουσαλήμ, συναντάει έναν εκ γενετής τυφλό. Ο Κύριος, έκανε πυλό, αφού έφτυσε στο χώμα, του άλειψε τα μάτια και τον έστειλε στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Ο τρόπος αυτός θεραπείας, μας υπενθυμίζει τον τρόπο που ο Θεός δημιούργησε τον άνθρωπο, πλάθοντάς τον. Ο Θεός στην Παλαιά Διαθήκη, πλάθει τον άνθρωπο από χώμα, τώρα ο Χριστός, πλάθει τα μάτια του εκ γενετής τυφλού πάλι από χώμα. Ο ίδιος Θεός! Δοκιμάζει την πίστη του τυφλού και τον στέλνει στην κολυμβήθρα του Σιλωάμ. Σέβεται την ελευθερία του ανθρώπου, και ζητάει τη δική του εκούσια και ελεύθερη συμμετοχή του στο θαύμα. Ο τυφλός όμως με πίστη, υπακούει στην εντολή του Θεού, πηγαίνει και πλένεται και επιστρέφει βλέποντας.

Όμως, η ζωή του θεραπευμένου τυφλού, δε έγινε ευκολότερη. Γίνεται στόχος της κακίας και του μίσους των Φαρισαίων, των ανθρώπων εκείνων που με ζήλο πίστευαν στο Θεό και στην τήρηση του Νόμου Του. Ανακρίνουν τον τυφλό κι αντί να πιστέψουν κι εκείνοι βλέποντας ζωντανό το θαύμα μπροστά τους, κλείνουν τα μάτια της ψυχής τους. Ο θρησκευτικός φανατισμός τους, όχι μόνο τους κλείνει τα μάτια της ψυχής και εξαφανίζει από την ψυχή τους τη διάκριση αλλά τους απομακρύνει τελικά και από το Θεό.

Οι γονείς του τυφλού, φοβούνται να ομολογήσουν το θαύμα που έγινε στο παιδί τους που γεννήθηκε τυφλό, για να μην γίνουν αποσυνάγωγοι. Τόση ήταν η πίστη τους και η χαρά τους που απέκρυψαν αποφεύγοντας με μαεστρία να ομολογήσουν ένα αληθινό γεγονός. «Έχει ηλικία αυτόν να ρωτήσετε»! Ίσως ο Χριστός να τους χάλασε τα σχέδια, αφού ο εκ γενετής τυφλός γιος τους ζητιάνευε. Ίσως τους χάλασε την ησυχία τους αφού έπρεπε να παρουσιαστούν στη συναγωγή και να ανακριθούν με τον κίνδυνο να γίνουν αποσυνάγωγοι. Κι εμείς οι χριστιανοί που ευεργετούμαστε καθημερινά από το Θεό, ντρεπόμαστε ή φοβόμαστε να ομολογήσουμε το Θεό από την ολιγοπιστία μας. Βάζουμε τα συμφέροντά μας πάνω από το Θεό, πιστεύοντας ενδόμυχα πως Εκείνος θα μας καταλάβει! Εκείνος θα μας καταλάβει αλλά θα δει και την πίστη μας και τις προτεραιότητες που έχουμε βάλλει στη ζωή μας. Θα δει ποιους θεούς έχουμε βάλλει στη θέση Του και με το δικό του τρόπο δε θα πάψει να μας υπενθυμίζει πως Εκείνος είναι το φως του κόσμου.

Ο τυφλός, τελικά δε θεράπευσε μόνο τα μάτια του σώματός του αλλά και της ψυχής του. Αναγνωρίζει και προσκυνεί τη θεότητα του Ιησού και δε διστάζει να το ομολογήσει στους θρησκευτικούς άρχοντες με θάρρος που θα το ζήλευαν πολλοί από μας. Δεν αρκεί μόνο η πίστη, χρειάζεται και η ομολογία πίστεως για να γίνουμε γνήσια παιδιά του Ιησού. Όταν ομολογήσουμε το Χριστό μπροστά στους ανθρώπους, θα μας ομολογήσει και Εκείνος μπροστά στον Πατέρα Του, μας έχει υποσχεθεί ο Κύριος.

Η Εορτή του Αγίου Ιουστίνου στην Ι.Μ. Κερκύρας

Τελέστηκε  το πρωί της Τετάρτης 1 Ιουνίου 2016  ο Όρθρος και η Θεία Λειτουργία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, επί τη εορτή του Αγίου Ιουστίνου, Φιλοσόφου και Μάρτυρος.

Επίσης άγει τα ονομαστήριά του ο Πρωτοσύγκελλος της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων και Προϊστάμενος του Ιερού Προσκυνήματος Αρχ.  Ιουστίνος Κωνσταντάς.

 Το θείο λόγο κήρυξε ο Γενικός Αρχιερατικός Επίτροπος της Ιεράς Μητροπόλεως Πρωτ. Θεμιστοκλής Μουρτζανός, ο οποίος αναφέρθηκε στον Άγιο Ιουστίνο. Ενός Αγίου της πρωτοχριστιανικής Εκκλησίας, του 2^ου μετά Χριστόν αιώνα, ενός Αγίου που μέσα από τη ζωή του καταθέτει τη μαρτυρία του τί σήμαινε Εκκλησία εκείνα τα χρόνια. Είναι ο πρώτος Άγιος που μας μιλά για τη Θεία Λειτουργία και έδωσε τη ζωή του για την Πίστη του προς το Χριστό. Η Εκκλησία τον ονόμασε Φιλόσοφο και Μάρτυρα. Απάντησε σε όλα τα ερωτήματα της ανθρώπινης Φιλοσοφίας. Οι Φιλόσοφοι της κάθε εποχής καλούνται να απαντήσουν στα ερωτήματα : α) πώς δημιουργήθηκε ο κόσμος, β) τί είναι ο άνθρωπος και γ) ποιός είμαι εγώ. Ο Άγιος Ιουστίνος δίνει απαντήσεις και στα τρία ανωτέρω ερωτήματα, με τη ζωή και το έργο του. Ο κόσμος μας έχει Δημιουργό το Θεό. Δεν είναι ένας κόσμος ο οποίος υπάρχει στην τύχη, δεν είναι το “πώς” που μας ενδιαφέρει τόσο, όσο το “ποιός”. Ο άνθρωπος δεν είναι αυθύπαρκτος, ούτε αυτάρκης, ούτε μόνο ψυχή, αλλά υπάρχει μόνο μέσα από τη σχέση του με το Χριστό και μάλιστα ο Χριστός έρχεται και γίνεται άνθρωπος. Ο Άγιος  Ιουστίνος λέει ότι ο άνθρωπος υπάρχει για να συναντήσει το Θεό και η ζωή του σ’αυτόν τον κόσμο δεν είναι μόνο για να σώσει την ψυχή του, αλλά για να σωθεί ολόκληρος και ακέραιος.Υπάρχει γι’αυτό ο δρόμος της άσκησης και του πνευματικού αγώνα, ο δρόμος της Ευχαριστίας στη Θεία Λειτουργία και ο δρόμος του Μαρτυρίου.

Κλείνοντας ο π. Θεμιστοκλής ανέφερε ότι σήμερα οι Χριστιανοί χρειάζεται να έχουμε την Απολογητική  “τάση’’, δηλαδή να δίνουμε Μαρτυρία περί της εν ημίν ελπίδος, η οποία και χτίζεται με τη σχέση εμπιστοσύνης μας με τον Αναστάντα Χριστό.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας ο Σεβασμιώτατος  Μητροπολίτης, Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος τέλεσε τον Αγίασμό για την αρχή του  μήνα. Στο λόγο του αναφέρθηκε σε έναν νεοφανέντα Άγιο που επίσης εορτάζει, τον Άγιο Ιουστίνο Πόποβιτς, ο οποίος καταξιώθηκε από τον Κύριό μας να βιώνει τη ζωή της Αναστάσεως, από αυτόν ακόμη τον κόσμο,  μέσα  σε ένα περιβάλλον αθεϊας.

Ακόμη ο Σεβασμιώτατος ευχήθηκε στον Πρωτοσύγκελλο της Ιεράς Μητροπόλεως π. Ιουστίνο, να συνεχίσει να ζει κατά Χριστόν και να οδηγεί το λαό του Θεού στη σωτηρία, με το παράδειγμα του βίου του.

Τέλος ο π. Ιουστίνος φανερά συγκινημένος ευχαρίστησε τον Πνευματικό του Πατέρα κ. Νεκτάριο, για την αγάπη του όλα αυτά τα χρόνια, για την πνευματική του καθοδήγηση - καθώς εκάρη Μοναχός στην Ιερά Μονή Ξενιάς -   και διότι μέσω εκείνου γνώρισε το Χριστό.

Επιπλέον ο π. Ιουστίνος ευχαρίστησε και τους υπόλοιπους πατέρες της Τοπικής Εκκλησίας, καθώς και τους πιστούς, για την αγάπη και εκτίμησή  τους  προς το πρόσωπό του, ζητώντας τους να προσεύχονται για εκείνον στον Τριαδικό Θεό, δια πρεσβειών του Αγίου Σπυρίδωνος.

 

 

 

 

 

 

Συναυλία και βράβευση της Παλαιάς Φιλαρμονικής Κέρκυρας

Το βράδυ του Σαββάτου 28 Μαϊου 2016 πραγματοποιήθηκε στο Δημοτικό Θέατρο συναυλία του Μουσικού Σώματος (Μπάντας) της Φιλαρμονικής Εταιρείας Κέρκυρας “ Ο Άγιος Σπυρίδων “ υπό την διεύθυνση του Αρχιμουσικού Σπυρίδωνος Προσωπάρη, στο πλαίσιο των εκδηλώσεων της Ιεράς Μητροπόλεως για τα 300 χρόνια από το Θαύμα του Αγίου Σπυρίδωνος και τη λύση της πολιορκίας του 1716.

Η εκδήλωση ξεκίνησε με το καλοσώρισμα από τον Γενικό Αρχιερατικό Επίτροπο της Ι.Μ. Κερκύρας Πρωτ. Θεμιστοκλή Μουρτζανό.

Ακολούθησε το Απολυτίκιο του Αγίου Συρίδωνος, κατά την κερκυραϊκή ψαλτική.

Ακολούθως η κ. Ελένη Βουσολίνου, Φιλόλογος, διάβασε το κείμενο του Κώστα Καρδάμη “ Παλαιά Φιλαρμονική και κερκυραϊκές θρησκευτικές τελετές : μια αναδρομή “.

Στη συνέχεια η Φιλαρμονική παιάνισε τα κάτωθι έργα :

Ο Πολυούχος της Κέρκυρας  του Σπύρου Προσωπάρη

Σε Υμνούμε του Arcangelo Corelli

Προσευχή του Κώστα Σαμσαρέλου

Ιουδήθ Θριαμβεύουσα του Antonio Vivaldi (Από το στρατιωτικό ορατότριο για την πολιορκία της Κέρκυρας το 1716)

Ναοί στο σχήμα του ουρανού του Μίκη Θεοδωράκη

Wag-Verdiana των Richard Wagner και Giuseppe Verdi

Ακολούθησε η κ. Ελένη Βουσολίνου με το κείμενό της “Κέρκυρα : Άγιος Σπυρίδων και Παλαιά Φιλαρμονική “

Εν συνεχεία ακούστηκαν τα κομμάτια :

Το μεγάλο ρωσικό Πάσχα του Nikolay Rimsky-Korsakov

Amleto του Franco Faccio

Τελετή Απονομής του Χρυσού Σταυρού μετά Αστέρος του Αγίου Σπυρίδωνος στην Φ.Ε.Κ.

Στη προσφώνησή του ο  Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, φανερά συγκινημένος ευχαρίστησε εξ’ονόματος της Τοπικής Εκκλησίας, τη Φιλαρμονική για την προσφορά της από το 1840 στην κερκυραϊκή κοινωνία, δοξολογώντας το Θεό και διαπαιδαγωγόντας τους νέους ανθρώπους με αξίες και ιδανικά.

Από την πλευρά του ο Πρόεδρος της Φιλαρμονικής κ. Σπυρίδων Παδοβάς ευχαρίστησε και εκείνος με τη σειρά του το Σεβασμιώτατο, αλλά και όλους τους κερκυραίους, για τη στήριξή τους στην Παλαιά.

Ακολούθησε η ανάγνωση της Πράξεως του Μητροπολιτικού Συμβουλίου " Μητροπολιτική Γνώμη ", από το Γραμματέα της Ιεράς Μητροπόλεως κ. Κωνσταντίνο Θύμη.

Αμέσως μετά ο Σεβασμιώτατος απένειμε το ανωτέρω παράσημο στον Πρόεδρο της Φ.Ε.Κ. κ. Σπυρίδωνα Παδοβά. 

 Η βραδιά ολοκληρώθηκε με το έργο του Richard Wagner Tannhauser σε μεταγραφή του Αρχιμουσικού κ. Σπύρου Προσωπάρη.    

                                                         

 

 

 

Διημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας – Μέρος Β’

Το πρωί του Σαββάτου 28 Μαϊου 2016 συνεχίστηκε η Διημερίδα της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, αφιερωμένη στα 300 χρόνια από το Θαύμα της διάσωσης της Κέρκυρας από τους Οθωμανούς.

Προεδρεύων της δεύτερης συνεδρίας ήταν ο κ. Δημήτρης Μεταλληνός, διδάσκων στο Ιόνιο Πανεπιστημίο.

Πρώτος ομιλητής ήταν ο κ. Αθανάσιος Καραθανάσης, Ομότιμος Καθηγητής της Θεολογικής Σχολής του ΑΠΘ, ο οποίος ανέπτυξε το θέμα “ Ουρανού κρίσις “ ( Ορθοδοξία και Ρωμαιοκαθολικισμός στην καθ’ημάς Ανατολή μετά το θαύμα του Πιζάνι ). Ο κ. Καραθανάσης ανέφερε ότι το  θαύμα “ Ουρανού κρίσις” το οποίο έλαβε χώρα στην πόλη της Κέρκυρας το 1718, όπου με επέμβαση του Αγίου Σπυρίδωνος απετράπη η δημιουργία καθολικού θυσιαστηρίου  (Αλτάρι) εντός του ναού του Αγίου, γράφτηκε το 1805 στη Λειψία από τον Άγιο Αθανάσιο Πάριο. Μέσα από την εξιστόρηση του θαύματος ο Πάριος καταφέρεται κατά των Παπιστών Λατίνων, ομολογώντας την Ορθόδοξη Πίστη. Ακόμη προτρέπει στον Επίλογό του τους ομογενείς στην Ευρώπη να μην παρασυρθούν από το πνεύμα της αθεϊας και του Ντεϊσμού, απότοκα και τα δύο της Γαλλικής Επανάστασης. Λόγω της πτώσης της Βενετίας το 1799 παρατηρείται μείωση των Ρωμαιοκαθολικών στην Κέρκυρα και εν γένει στα Επτάνησα. Ακόμη ένας άλλος παράγοντας μείωσης του Καθολικού πληθυσμού υπήρξαν οι επιμειξίες με τους Ορθοδόξους.

Ακολούθως το λόγο πήρε ο κ. Σπυρίδων Γαούτσης, Γραμματέας της Καθολικής Αρχιεπισκοπής Κερκύρας που ανέπτυξε την ομιλία του με θέμα “ Κείμενα και Ευλάβειες της Καθολικής Εκκλησίας για τον Άγιο Σπυρίδωνα “. Ο Άγιος Σπυρίδων κατείχε και εξακολουθεί και κατέχει ξεχωριστή θέση στη ζωή των Καθολικών. Είναι πολλές οι αναφορές σε λατινικά  Καλεντάρια και Συναξάρια στον Άγιο, όπου η Μνήμη του τιμάται στις 14 Δεκεμβρίου. Στον ελλαδικό χώρο όμως η Μνήμη του Αγίου πανηγυρίζεται από κοινού με τους Ορθοδόξους στις 12 Δεκεμβρίου. Επίσης υπάρχουν πολλές αναπαραστάσεις του Αγίου που κοσμούν ναούς της Ιταλίας και συγκεκριμένα στην πλατεία του  Αγίου Πέτρου στο Βατικανό υπάρχει το άγαλμα του Αγίου Σπυρίδωνος, σκαλισμένο το 1670, μαζί με άλλων αγίων πέριξ της πλατείας.

Επόμενος ομιλητής ήταν ο κ. Χρήστος Δεσύλλας, διδάσκων του Ελληνικού Ανοικτού Πανεπιστημίου με θέμα “ Η πολιτική οικονομία του χρήματος και της φτώχειας στην Κέρκυρα το 1716 “. Υπήρξε απόφαση αμέσως μετά το Θαύμα του 1716 από τον Αρχηγό του Στόλου Andrea Pisani  τα 150 ρεάλια από την Βενετία να μοιραστούν από Ορθοδόξους και Καθολικούς σε φτωχούς, χήρες και ορφανά. Η κοινωνία είχε διαρθρωθεί πυραμοειδώς. Τη βάση της αποτελούσαν οι φτωχοί και ο όχλος, έχοντας χάλκινα νομίσματα (μαύρο χρήμα), ακολουθούσαν οι τσιταντίνοι (αστοί και έμποροι), έχοντες το λευκό χρήμα (άργυρος) και στην κορυφή της πυραμίδας ήταν οι Έλληνες και Βενετσιάνοι ευγενείς με το “κόκκινο χρήμα “ τα δουκάτα. Η φτώχεια ιδίως μετά την πολιορκία που διήρκεσε επτά εβδομάδες μάστιζε την Κερκυραϊκή κοινωνία.

Κατόπιν τις εργασίες της Διημερίδας έκλεισε ο κ. Κωνσταντίνος Θύμης, Γραμματέας της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας με θέμα “ Η συμβολή του Μητροπολίτου Μεθοδίου Κοντοστάνου στις εορταστικές τελετές της 11^ης Αυγούστου “. Ο Μητροπολίτης Κερκύρας κυρός Μεθόδιος υπήρξε πολυσχιδής και γόνιμη προσωπικότητα. Η Αρχιερατεία του διήρκεσε από το 1942 έως το 1967. Το Σεπτέμβριο του 1950 με απόφασή του διηύρυνε την Εορτή της 11^ης Αυγούστου και από μονοήμερη σε τριήμερη το 1951 επέκτεινε την πορεία της λιτανείας της 11^ης Αυγούστου, κάνοντας όλο τον κύκλο της άνω και κάτω πλατείας «Σπιανάδας». Το 1951 εξέδωσε σε καλαίσθητη έκδοση τις Ασματικές Ακολουθίες του Αγίου Σπυρίδωνος, επιφέροντας διορθώσεις, βελτιώσεις και προσθήκες. Ως υμνογράφος εποίησε και εξέδωσε την τρίτη (γ’) στάση εγκωμίων που βρίσκονται στις σ. 323-324.  Δημιούργησε δύο νέες ευχές για τις δεήσεις των λιτανειών των ετών 1956 και 1965, αντί της καθιερωμένης, προβάλλοντας ως αιτήματα  τη λύση διεθνών, εθνικών και εκκλησιαστικών δύσκολων καταστάσεων που αντιμετώπιζε η Πατρίδα και η Εκκλησία. Συμμετείχε στις εκδηλώσεις του 1966 για τα 250 χρόνια από το θαύμα της 11^ης Αυγούστου και εκφώνησε μεστό λόγο παρουσιάζοντας την τότε κατάσταση της Οθωμανικής Αυτοκρατορίας, τα γεγονότα που διαδραματίστηκαν στην Κέρκυρα, την αντίσταση του γενναίων αγωνιστών  υπό την καθοδήγηση του έμπειρου στρατάρχου Johann Matthias von Schulenburg καταλήγοντας τέλος στην σωτήρια θαυματουργική επέμβαση του αγίου Σπυρίδωνος που αναγνωρίστηκε και τιμήθηκε από όλους.

Τέλος ακολούθησε συζήτηση μεταξύ των ομιλητών και των παρισταμένων.