Πολυαρχιερατικός Εσπερινός για την Αγία Θεοδώρα την Αυγούστα και τον Άγιο Βλάσιο στην Κέρκυρα

Το απόγευμα της Παρασκευής 10 Φεβρουαρίου 2017 τελέστηκε Πολυαρχιερατικός Πανηγυρικός Εσπερινός μετ' αρτοκλασίας για την Εορτή των Αγίων Θεοδώρας της Αυγούστας και Βλασίου, στον Ιερό Μητροπολιτικό Ναό της Υ.Θ. Σπηλαιωτίσσης, όπου και βρίσκεται το χαριτόβρυτο Σκήνωμα της Αγίας, καθώς και οστό του Αγίου Βλασίου. Του Πανηγυρικού Εσπερινού προεξήρχε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Εδέσσης, Πέλλης και Αλμωπίας κ. Ιωήλ, συγχοροστατούντος του Σεβασμιωτάτου Μητροπολίτου Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίου. Ακόμη έψαλλαν τα μέλη της Χορωδίας Εκκλησιαστικής Μουσικής της Ιεράς Μητροπόλεως, υπό την διεύθυνση των Καθ. Βυζαντινής Μουσικής κυρίων Νικολάου Μακρόπουλου και Γεωργίου Λαδοβρέχη.

Στην προσφώνησή του ο Μητροπολίτης Κερκύρας, αφού ευχαρίστησε τον κ. Ιωήλ για την αποδοχή της προσκλήσεως, εξέφρασε την μεγάλη του χαρά, όπου ένας Ιεράρχης ακραιφνής Ορθόδοξος, που ορθοτομεί τον λόγο της αληθείας, λαμπρίνει με την παρουσία του την Πανήγυρη των Αγίων Θεοδώρας και Βλασίου.

Επιπλέον ο κ. Νεκτάριος σημείωσε ό τι η Κέρκυρα έχει την ευλογία να φιλοξενεί δύο άφθαρτα σώματα, των Άγίων Σπυρίδωνος και Θεοδώρας. Η Αγία Θεοδώρα ομολόγησε την Ορθόδοξη Πίστη μας, επικυρώνοντας τις αποφάσεις της  Ζ’ Οικουμενικής Συνόδου, όπου αποφασίστηκε η απόδοση τιμής στις  Ιερές Εικόνες, λύνοντας έτσι την έριδα που ταλάνιζε την Αυτοκρατορία.

Κλείνοντας ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχήθηκε οι εορτάζοντες Άγιοι να σκέπουν και να φυλάττουν την πατρίδα μας, στους δύσκολους καιρούς που διανύουμε.

Εν συνεχεία το θείο λόγο κήρυξε ο κ. Ιωήλ, ο οποίος επεσήμανε ότι οι Άγιοι συντρέχουν στα προβλήματά μας και αφουγκράζονται τις αγωνίες μας, όσοι αιώνες και αν έχουν περάσει από την κοίμησή τους, φέρνοντας τρία παραδείγματα. Το πρώτο αναφερόταν στην εμφάνιση του προφήτου Ιερεμία, στον Ιούδα το  Μακκαβαίου, ο οποίος διαβεβαίωσε τους Ισραηλίτες ότι ο Θεός θα τους βοηθήσει κατά του στρατηγού  Νικάνορα που τους απειλούσε. Το δεύτερο παράδειγμα αφορούσε το διάλογο μεταξύ του Ιησού Χριστού και των Φαρισαίων, οι οποίοι υποστήριζαν ότι πατέρας τους ήταν ο Αβραάμ.  Ο Κύριός μας τους απάντησε ότι ο Άβραάμ χάρηκε όταν είδε τη γέννησή Του. Και το τρίτο παράδειγμα είναι η Μεταμόρφωση του Χριστού, κατά τη διάρκεια της οποίας  εμφανίστηκαν οι προφήτες Μωϋσής και Ηλίας, δίδοντας θάρρος στον Κύριο ενόψει του εκουσίου Του Πάθους.

Όλα αυτά τα παραδείγματα , συνέχισε ο κ. Ιωήλ, μας φανερώνουν ότι οι Άγιοι είναι ζωντανοί, αψευδείς μάρτυρες κατά του εσμού του Προτεσταντισμού, ο οποίος δεν δέχεται τις μεσιτίες των Αγίων.

Καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Εδέσσης ευχήθηκε και εκείνος με τη σειρά του οι πρεσβείες των Άγιων Θεοδώρας και Βλασίου να μας οδηγήσουν στη Βασιλεία των Ουρανών.

 

 

 

 

Η εορτή του Αγίου Χαραλάμπους στην Κέρκυρα

Την Παρασκευή 10 Φεβρουαρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκταρίος ιερούργησε στον πανηγυρίζοντα ναό του Αγίου Χαραλάμπους, ο οποίος αποτελεί παρεκκλήσιο του ναού της Παναγίας των Ξένων.

Στο λόγο του προς τους πιστούς ο Σεβασμιώτατος εξήρε την προσωπικότητα του Αγίου Χαραλάμπους, του ακλόνητου στύλου της Εκκλησίας του Χριστού. Ο Άγιος Χαράλαμπος τίμησε την Ιερωσύνη που του δώρισε ο Κύριός μας, ορθοτόμησε το λόγο της αληθείας, πολεμώντας το ψεύδος και τον διάβολο. Η βαθιά του πίστη και η αγάπη του για τον Ιησού Χριστό, τον οδήγησε  στο μαρτύριο σε μεγάλη ηλικία.

Επιπροσθέτως ο Μητροπολίτης Κερκύρας υπογράμμισε ότι την γενική ιερωσύνη έχουν όλοι οι βαπτισμένοι πιστοί. Έτσι σε κάθε Θεία Λειτουργία κλήρος και λαός συνιερουργούν, με τον Επίσκοπο ή τον Ιερέα να προϊσταται της Ευχαριστιακής συνάξεως.

Τέλος ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι ο πνευματικός αγώνας του Αγίου Χραλάμπους είναι αξιομίμητος και για εμάς σήμερα, όπου η πολεμική κατά της Εκκλησίας του Χριστού εντείνεται, από τα διάφορα ξενικά κέντρα που μόνο στόχο έχουν να εξοβελίσουν τον αληθινό Θέο από τις καρδιές των ανθρώπων, βυθίζοντάς τους στην απελπισία. Ο Άγιος Χαράλαμπος δια του μαρτυρίου του, μας διδάσκει ότι ζει Κύριος ο Θεός και η πίστη σε Εκείνον συνεπάγεται την υπέρβαση και αυτού του εσχάτου εχθρού του ανθρώπου, του θανάτου, όπου ο πιστός εισέρχεται στην ατελεύτητη κοινωνία μετά του Τριαδικού Θεού.

 

 

 

 

Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης

O Άγιος Θεόδωρος ο Στρατηλάτης καταγόταν από τα Ευχάϊτα της Γαλατίας και κατοικούσε στην Ηράκλεια του Εύξεινου Πόντου. Στρατιωτικός στο επάγγελμα, διακρίθηκε για την γενναιότητά του και γρήγορα προήχθη στους υψηλότερους βαθμούς της στρατιωτικής ιεραρχίας. Αθλητής γενναιότατος ο Θεόδωρος, ήταν συγχρόνως και υπόδειγμα σεμνότητας όπως αρμόζει σε έναν γνήσιο Χριστιανό. Όταν το 320 μ.Χ. ο Λικίνιος διέτριβε στη Νικομήδεια, άκουσε περί του Θεοδώρου ότι είναι Χριστιανός και βδελύσσεται τα είδωλα. Αμέσως απέστειλε στην Ηράκλεια ανώτερους αξιωματούχους, για να τον συνοδεύσουν με τιμή στη Νικομήδεια. Αλλά ο Θεόδωρος διεμήνυσε διά των ιδίων απεσταλμένων στον Λικίνιο, ότι για πολλούς λόγους η παρουσία του στην Ηράκλεια ήταν συμφέρουσα και τον προέτρεπε να μεταβεί εκεί. Αποδεχθείς την πρόταση ο Λικίνιος μετέβη στην Ηράκλεια, όπου τον προϋπάντησε με λαμπρότητα ο Θεόδωρος, προς τον οποίο ο Λικίνιος άπλωσε το χέρι, ελπίζοντας ότι διά του Θεοδώρου θα προσείλκυε τους Χριστιανούς στη θρησκεία των ειδώλων. Κάποια ημέρα, ενώπιον του λαού, ο Λικίνιος προέτρεψε τον Θεόδωρο να θυσιάσει στα είδωλα. Ο Θεόδωρος αρνήθηκε και ζήτησε να του δοθούν τα χρυσά και αργυρά αγαλματίδια των θεών, για να προσφέρει αυτά θυσία στον οίκο του ιδιωτικά και μετά να προσφέρει δημόσια τις θυσίες. Πράγματι, ο Θεόδωρος έλαβε τα αγαλματίδια τα οποία κομμάτιασε και μοίρασε τα χρυσά και αργυρά αυτών στους πτωχούς. Ο εκατόνταρχος Μαξέντιος είδε την κεφαλή της θεάς Αφροδίτης στα χέρια ενός πτωχού και κατέδωσε το γεγονός στον Λικίνιο, ο οποίος θεώρησε τον Θεόδωρο ως εμπαίκτη και καταφρονητή των ειδώλων. Για τον λόγο αυτό τον συνέλαβαν και αμέσως άρχισαν να τον υποβάλλουν σε πολυειδείς τιμωρίες. Τον κτυπούσαν, έκαιγαν και έγδερναν το σώμα του Μάρτυρος. Στην συνέχεια οι δήμιοι τον σταύρωσαν και διαπέρασαν τα πόδια, τα χέρια και τα κρυφά μέλη του διά περόνης, τόξευσαν το πρόσωπό του με τέτοιο τρόπο ώστε να εκχυθούν τα μάτια του και τον άφησαν επάνω στον σταυρό. Ο Λικίνιος, φοβούμενος την οργή του όχλου, διέταξε να τον αποκεφαλίσουν. Έτσι ο φόβος παρεχώρησε την θέση του στη χαρά και η λύπη και ο κόπος στην ανάπαυση.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ’. Ὁ ὑψωθεῖς ἐν τῷ Σταυρῷ. Στρατολογία ἀληθεῖ Ἀθλοφόρε, τοῦ οὐρανίου στρατηγὸς βασιλέως, περικαλλὴς γεγένησαι Θεόδωρε, ὄπλοις γὰρ τῆς πίστεως, παρετάξω ἐμφρόνως, καὶ κατεξωλόθρευσας, τῶν δαιμόνων τὰ στίφη, καὶ νικηφόρος ὤφθης Ἀθλητής, ὅθεν σὲ πίστει, ἀεὶ μακαρίζαμεν.

Όσιος Παρθένιος επίσκοπος Λαμψάκου

 

 

Ο όσιος Παρθένιος καταγόταν από κάποια κωμόπολη της Βιθυνίας και έζησε κατά τους χρόνους του Μ. Κωνσταντίνου (324 - 337 μ.Χ.). Ήταν υιός του διακόνου της Εκκλησίας της Μελιτοπόλεως Χριστοφόρου, από τον οποίο εδιδάχθηκε την ορθόδοξη πίστη. Ο Άγιος από την παιδική του ηλικία προέκοπτε στην αρετή και την ευσέβεια. Ο τρόπος με τον οποίο ο Κύριος αλίευσε τους αποστόλους, που ήσαν ψαράδες, τον έκανε να αγαπήσει την αλιεία. Κα όταν έριχνε τα δίχτυα του στην Απολλωνιάδα λίμνη και τα ανέσυρε γεμάτα ψάρια, αισθανόταν ότι εργαζόταν σε ένα από τα πλοιάρια του Αποστόλου Πέτρου ή του Ιωάννου. Τα χρήματα που εισέπραττε από την πώληση των ψαριών δεν τα κρατούσε για τον εαυτό του αλλά τα εμοίραζε στους πτωχούς από αγάπη προς αυτούς. Γι αυτό κι όταν τον ευχαριστούσαν έλεγε: « Διατί με ευχαριστείτε; Δεν έχω καμία τέτοια αξίωση. Μήπως είμαστε ξένοι; Εμείς είμαστε αδελφοί. Τι δε απλούστερο και φυσικότερο από το να βοηθά αδελφός τους αδελφούς;» Για την ενάρετη αυτού παρουσία ο Επίσκοπος Μελιτοπόλεως Φίλιππος (ή Φιλητός) τον εχειροτόνησε πρεσβύτερο. Αργότερα ο Επίσκοπος Κυζίκου Αχίλλιος (ή Ασχόλιος) τον εχειροτόνησε Επίσκοπο Λαμψάκου. Η αρετή και η ευσέβεια που έκρυβε στην ψυχή του ήταν τόσο μεγάλη, ώστε ο Θεός τον προίκισε με το χάρισμα της θαυματουργίας, για να μπορέσει να εκδιώκει τους δαίμονες από τους ανθρώπους και να θεραπεύει κάθε είδους ασθένεια. Γι αυτό προσφεύγουν σε αυτόν ιδιαίτερα οι πάσχοντες από την επάρατη νόσο του καρκίνου. Ο Άγιος ήταν ο πράος, ο υπομονετικός, ο φιλόξενος, ο μακρόθυμος, ο άγγελος της ομόνοιας, ο ενθαρρύνων τους μετανοούντες, ο πρόθυμος για το ποίμνιό του. Ο Όσιος Παρθένιος εκοιμήθηκε εν ειρήνη. Τμήμα της τιμίας κάρας αυτού φυλάσσεται στην ιερά μονή Μακρυμάλλη, της Ι. Μητροπόλεως Χαλκίδος.

Ἀπολυτίκιον Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε. Tῷ μύρῳ τοῦ Πνεύματος, ποιμὴν Λαμψάκου ὀφθείς, τὴν θείαν ἐνέργειαν παρὰ Θεοῦ δαψιλῶς θαυμάτων ἐπλούτησας, δαίμονας ἀπελαύνειν, ἀσθενοῦντας ἰᾶσθαι, νόσους ἀποδιώκειν καὶ πληρῶν τὰς αἰτήσεις, Παρθένιε ἱεράρχα, τῶν προσιόντων σοι.

Ο Σεβασμιώτατος στους Χωρεπισκόπους

Την Κυριακή 5 Φεβρουαρίου 2017 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος ιερούργησε στον Ιερό Ναό Υ.Θ. Κουκαμιώτισσας, στο χωριό Χωρεπίσκοποι.

Στο κήρυγμά του ο  Μητροπολίτης Κερκύρας αναφέρθηκε στην παραβολή του Τελώνου και του Φαρισαίου, τονίζοντας ότι  στην παραβολή αυτή  παρατηρούμε  δύο διαφορετικούς κόσμους. Ο ένας κόσμος είναι αυτός του Φαρισαίου, ο οποίος αφού έχει ειδωλοποιήσει τον εαυτό του,  απευθύνεται με έπαρση στο Θεό και τον ευχαριστεί διότι διαφέρει από τους υπόλοιπους ανθρώπους. Μια τέτοια “προσευχή” φυσικά και δεν εισακούεται στον Θεό, διότι είναι γεμάτη ψέμα, υπερηφάνεια και υποκρισία. Ο άλλος κόσμος είναι αυτός που αντιπροσωπεύει ο Τελώνης της παραβολής, ο οποίος είναι μεν αμαρτωλός, πλην όμως έχει αυτογνωσία, αισθάνεται την αμαρτωλότητά του και  οι μόνες λέξεις που μπορεί να απευθύνει στο Θεό είναι “ιλάσθητί μοι τω αμαρτωλώ”, με συντριβή καρδίας.

Αυτοί οι δύο κόσμοι υπάρχουν και στις ημέρες μας, συνέχισε ο Σεβασμιώτατος. Από τη μια βλέπουμε το ψεύδος, την έπαρση, την υποκρισία και κυρίως την ειδωλοποίηση του εαυτού και από την άλλη υπάρχουν άνθρωποι, όπου μέσα από την προσευχή και την άσκηση, ο νους τους φωτίζεται από το Άγιο Πνεύμα και συνειδητοποιούν πόσο έχουν λυπήσει το Χριστό, ζητώντας συγχώρεση, αφού έχουν κάνει την αυτοκριτική τους και όχι να προβάλλουν στους αδελφούς τους τις δικές τους αμαρτίες. 

Καταλήγοντας ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι η περίοδος του Τριωδίου που ξεκινά, έρχεται και μας προετοιμάζει για την Μεγάλη Τεσσαρακοστή, όπου η προσευχή, η νηστεία και εν γένει η πνευματική άσκηση γίνεται εντονότερη, ώστε ο πιστός με καθαρή καρδιά να εορτάσει και να πανηγυρίσει την ένδοξη Ανάσταση του Σωτήρος Χριστού. Δυστυχώς πολλοί άνθρωποι παρασυρόμενοι από το κοσμικό πνεύμα που κυριαρχεί, νομίζουν ότι η περίοδος του Τριωδίου συνεπάγεται το ξεφάντωμα, την ηδονή και τη μέθη.

Ας έχουμε λοιπόν ειλικρίνεια και ταπείνωση απέναντι στον Κύριό μας και στους αδελφούς μας, είπε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.

 

 

 

Ο Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονούφριος στην Κέρκυρα

Στο νησί της Κέρκυρας βρέθηκε ο Μακαριώτατος  Μητροπολίτης Κιέβου και πάσης Ουκρανίας κ. Ονούφριος, όπου το πρωί της Παρασκευής 3 Φεβρουαρίου 2017 τέλεσε τη Θεία Λειτουργία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος.

Μετά το πέρας της Θείας Λειτουργίας, ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος καλωσόρισε στο νησί τον κ. Ονούφριο, επισημαίνοντας τους αδελφικούς δεσμούς μεταξύ των δύο  Ορθοδόξων λαών, Ελληνικού και Ουκρανικού και την βαθύτατη ευλάβεια  αμφοτέρων στον Άγιο Σπυρίδωνα. 

Ακόμη ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχήθηκε Κύριος ο Θεός να ενισχύει δια πρεσβειών του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος τον κ. Ονούφριο στο ποιμαντικό του έργο, σε μια χώρα  και έναν λαό πολύπαθο και πονεμένο,  που όμως κρατά μέσα στην καρδιά του, τον Κύριό μας τον Ιησού Χριστό.

Τέλος ο κ. Ονούφριος ευχαρίστησε εκ βάθους καρδίας το Σεβασμιώτατο, εκφράζοντας τη μεγάλη ευλογία που έλαβε, τελώντας τη Θεία Λειτουργία στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου Σπυρίδωνος.

 

 

Δίκαιος Συμεών ο Θεοδόχος και Άννα η Προφήτιδα

Ο Συμεών κατοικούσε στην Ιερουσαλήμ. Ήταν δίκαιος, ευλαβής και φωτισμένος από το Άγιο Πνεύμα, που του είχε φανερώσει ότι δε θα πέθαινε πριν δει το Χριστό. Η χαρμόσυνη αυτή πληροφορία τον εμψύχωνε ως τα βαθειά γεράματα του. Τέλος, ακριβώς σαράντα μέρες μετά τη γέννηση του Ιησού, το Πνεύμα τον πληροφόρησε ότι έπρεπε να πάει στο Ιερό. Ετοιμάστηκε, λοιπόν, με νεανική ζωηρότητα, πήγε εκεί και στάθηκε στην πόρτα, γεμάτος ευχαρίστηση και αγαλλίαση. Μέσα στην προσδοκία αυτή, φάνηκαν να έρχονται ο Ιωσήφ με την Παρθένο, που κρατούσε τον Ιησού. Ο Συμεών, πληροφορημένος από το Πνεύμα ότι το βρέφος αυτό είναι ο Χριστός, τρέχει και παίρνει τον Ιησού στην αγκαλιά του. Τον κρατάει ευλαβικά και, αφού καλά - καλά παρατήρησε το νήπιο και δέχθηκε όλη την ιλαρότητα της θείας μορφής του, ύψωσε το βλέμμα του επάνω και είπε ευχαριστώντας το Θεό: «Νυν απολύεις τον δούλον σου, Δέσποτα, κατά το ρήμα σου εν ειρήνη· ότι είδον οι οφθαλμοί μου το σωτήριόν σου, ο ητοίμασας κατά πρόσωπον πάντων των λαών, φως εις άποκάλυψιν εθνών και δόξαν λάου σου Ισραήλ». Τώρα, δηλαδή, πάρε την ψυχή μου Δέσποτα, σύμφωνα με το λόγο σου, ειρηνικά, διότι τα μάτια μου είδαν αυτόν που θα φέρει τη σωτηρία που ετοίμασες για όλους τους λαούς και θα είναι γι' αυτούς φως, που θα αποκαλύψει τον αληθινό Θεό και θα δοξάσει το λαό σου Ισραήλ. Η Προφήτιδα Άννα ήταν θυγατέρα του Φανουήλ και καταγόταν από τη φυλή του Ασήρ, ογδόου γιου του Ιακώβ. Παντρεύτηκε πολύ νέα, και μετά επτά χρόνια έμεινε χήρα. Από κει και πέρα έζησε μόνη της, χωρίς να έλθει πλέον σε νέο γάμο. Παρηγοριά και ευχαρίστηση της ήταν η προσευχή, η νηστεία, η ανάγνωση των Γραφών, η φιλανθρωπία και η συχνή παρουσία της στο Ιερό σ' όλες τις πρωινές και εσπερινές δεήσεις. Για τον τρόπο αυτό της ζωής της, το Άγιο Πνεύμα μετέδωσε στην Άννα το προφητικό χάρισμα. Αξιώθηκε μάλιστα, αν και 84 ετών τότε να υποδεχθεί στο Ναό μαζί με τον δίκαιο Συμεών, το θείο Βρέφος. Κατά τη συνάντηση εκείνη, η καρδιά της Άννας υπερχάρηκε και σκίρτησε. Πλησίασε, προσκύνησε το παιδί και κατόπιν, αφού ευχαρίστησε και δοξολόγησε και αυτή το Θεό, διακήρυττε ότι ήλθε ο Μεσσίας προς όλους, οι όποιοι ζούσαν περιμένοντας με ειλικρινή ευσέβεια τη λύτρωση του Ισραήλ. Η Σύναξή τους ετελείτο στο Αποστολείο Ιακώβου του Αδελφοθέου, που ήταν παρεκκλήσιο του ναού της Θεοτόκου Ευουρανιωτίσσης. Τα Λείψανα του Αγίου Συμεών, άγνωστο πότε, μεταφέρθηκαν από την Παλαιστίνη στην Κωνσταντινούπολη και κατατέθηκαν στο Ναό της Παναγίας των Χαλκοπρατείων, όπου φυλάσσονταν και τα Λείψανα του Αποστόλου Ιακώβου του Αδελφοθέου και του Προφήτου Ζαχαρίου, πατρός του Προδρόμου. Από εκεί αφαιρέθηκαν το 1204 μ.Χ., πέντε ημέρες μετά την άλωση της Πόλεως από τους Φράγκους, από τους Βενετούς Πέτρο Steno, Άγγελο Drusiano και Ανδρέα Balduino και μεταφέρθηκαν στη Βενετία. Μετά την αναγνώριση του 1317 μ.Χ. τα Λείψανα τοποθετήθηκαν σε μαρμάρινη σαρκοφάγο, η οποία το 1733 μ.Χ. τοποθετήθηκε κάτω από την Αγία Τράπεζα του προς τιμήν του Ναού, όπου και σήμερα φυλάσσονται. Λείψανα του Αγίου Συμεών φυλάσσονται επίσης στο Ναό Aix La Chapelle, στο Άαχεν της Γερμανίας.

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος πλ. α’. Τὸν συνάναρχον Λόγον. Τὸν Ὕπερθεον Λόγον σάρκα γενόμενον, ἐνηγκαλίσω ὡς βρέφος ἐν τῷ Ναῷ τοῦ Θεοῦ, Θεοδόχε Συμεὼν Πρεσβῦτα ἔνδοξε, ὅθεν καὶ Ἄννα ἡ σεπτή, ἀνθομολόγησιν αὐτῶ, προσήγαγεν ὠς Προφήτις, ὅθεν ὑμᾶς εὐφημοῦμεν, οἴα Χριστοῦ θείους θεράποντος.