Χειροθεσία Οικονόμου στην Ι.Μ. Κερκύρας

Το απόγευμα της Παρασκευής 7 Σεπτεμβρίου 2018 ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος χοροστάτησε στον πανηγυρικό εσπερινό στον Ι.Ν. της Υ.Θ. Λαμποβιτίσσης στην Άφρα, όπου και χειροθέτησε Οικονόμο τον εφημέριο του ναού π. Νεκτάριο Μπόκο.

Στον λόγο του ο κ. Νεκτάριος ανέλυσε ένα από τα αναγνώσματα της Παλαιάς Διαθήκης και συγκεκριμένα το όραμα που είδε ο προφήτης Ιεζεκιήλ, ενόσω βρισκόταν στον ναό του Σολομώντος. Εκεί, καθώς οι ιερείς πρόσφεραν θυσίες εξιλεώσεως προς τον Θεό, ο προφήτης θέλησε να εισέλθει στο εσωτρικό του ναού από την ανατολική είσοδο. Η πόρτα αυτή όμως ήταν σφραγισμένη και η πρόσβαση επιτρεπόταν μόνο από τις υπόλοιπες θύρες. Οι Πατέρες της Εκκλησίας αναφέρουν ότι αυτή η κεκλεισμένη πύλη απετέλεσε προτύπωση της Υπεραγίας Θεοτόκου, η οποία με τον πνευματικό της αγώνα πολέμησε τον πειρασμό και την  αμαρτία και έγινε κατοικητήριο του Αγίου Πνεύματος. Μέσα στα παρθενικά Της σπλάχνα προσέλαβε το ανθρώπινο φύραμα ο Υιός και Λόγος του Θεού, το δεύτερο Πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. Η Κυρία Θεοτόκος είναι η πύλη που οδηγεί στην σωτηρία, στην κοινωνία δηλαδή μετά του Χριστού. Η Παναγία είναι ήδη πολίτης της Βασιλείας των Ουρανών και παρεδρεύει στον θρόνο του Θεού, μεσιτεύοντας για όλους εμάς.

Ακολούθως ο Σεβασμιώτατος παίρνοντας αφορμή από την εις Οικονόμον χειροθεσία του πατρός Νεκταρίου, αφού εξήρε τόσο το ήθος του, όσο και τον ζήλο του, τόνισε ότι ζούμε σε έναν κόσμο που έχει αγριέψει και έχει εγκλωβιστεί στην εγωπάθειά του, ενδιαφερόμενος μονάχα για το άτομο του και επιδεικνύοντας ταυτόχρονα κτηνώδη αδιαφορία για τον αδελφό του. Αποστολή του Ιερέως είναι να οδηγήσει την κάθε ψυχή που του εμπιστεύθηκε ο Χριστός, στην σωτηρία. Η ευθύνη και το βάρος που επωμίζεται ο Ιερέας, αλλά και ο Επίσκοπος είναι τεράστια. Με την Χάρη του Κυρίου όμως η οποιαδήποτε δυσκολία ξεπερνιέται.

Από την πλευρά του ο π. Νεκτάριος ευχαρίστησε τον Σεβασμιώτατο για την πατρική του αγάπη και τόνισε ότι από τους ανθρώπους της Κέρκυρας, Κληρικούς και λαϊκούς εισέπραξε και συνεχίζει να εισπράττει την αγάπη τους.

 

 

“Εκσυγχρονίζεται η παράδοσή μας ;”

Η Ιερά Μητρόπολις Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων, σε συνεργασία με την Ένωση Χριστιανών Επιστημόνων Νομού Κέρκυρας, στα πλαίσια του θεσμού “Ελεύθερο Πανεπιστήμιο” διοργάνωσε το απόγευμα της Πέμπτης 6 Σεπτεμβρίου 2018, στο Πνευματικό Κέντρο, εκδήλωση με θέμα : “ Εκσυγχρονίζεται η παράδοσή μας ;”. Ομιλητής ήταν ο καθηγητής της Φιλοσοφίας, θεολόγος, συγγραφέας και πνευματικός άνθρωπος κ. Χρήστος Γιανναράς. Παρέστησαν ακόμη οι Σεβασμιώτατοι Μητροπολίτες Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος και Δωδώνης κ. Χρυσόστομος.

Στον σύντομο χαιρετισμό του ο κ. Νεκτάριος τόνισε την σπουδαιότητα της παραδόσεως ιδίως της πατρίδος μας με την πλούσια πνευματική και πολιτιστική της κληρονομιά. Σήμερα μετά πολλής λύπης βλέπουμε να πολεμείται η παράδοση αυτού του τόπου από εγχώρια και ξενικά κέντρα, χάριν δήθεν της παγκοσμιοποιήσεως και του εκσυγχρονισμού. Ο λαός μας έχει χάσει τον πνευματικό προσανατολισμό και οδηγείται σε αποκοπή από τις ρίζες του. Το στοιχείο που κράτησε όρθιο το Γένος των Ελλήνων επί τέσσερις αιώνες Τουρκοκρατίας, ήταν η Ορθόδοξη πίστη και παράδοση. Και την τωρινή κρίση θα την υπερβούμε αν διατηρήσουμε ζωντανή την παράδοσή μας, υπογράμμισε κλείνοντας ο Σεβασμιώτατος.

Ο κ. Γιανναράς ξεκίνησε την εισήγησή του δίδοντας τον ορισμό της παραδόσεως. Η παράδοση δεν είναι ένα ιδεολόγημα, αλλά η συσσωρευμένη πείρα αιώνων, η οποία παρήγαγε πολιτισμό και απετέλεσε την αντιπρόταση προς την Δύση. Η παράδοση του τόπου αυτού έχει ως κύριο χαρακτηριστικό της το “κοινωνείν”. Από την άλλη, η πρόταση που κομίζει ο δυτικός κόσμος προβάλει την ατομοκεντρικότητα, συνάμα με την χρησιμοθηρία. Έχοντας το άτομο ως επίκεντρο, η Εσπερία ομιλεί συνεχώς περί των δικαιωμάτων του ανθρώπου, αναμοχλεύοντάς τα στο πεδίο της συμπεριφοράς και στο πεδίο της υπάρξεως, όπου δεν υπάρχει έννοια του δικαιώματος. Ο εκσυγχρονισμός από την άλλη μεριά νοείται εν Ελλάδι, ως μιμητισμός δυτικών προτύπων, εντελώς ξένων στην εμπειρία αυτού του τόπου. Μια από τις αιτίες αυτής της συμπεριφοράς είναι η έλλειψη παιδείας, αφενός μεν με την κατακρεούργηση της Ελληνικής γλώσσας, όπως έγινε με το μονοτονικό, και αφετέρου με τον ιστορικό αναθεωρητισμό λ.χ. ότι τάχα δεν υπήρξε κρυφό σχολιό. Όλες αυτές οι συντονισμένες επιθέσεις κατά της γλώσσας και της ιστορίας, οδήγησαν στον σημερινό ξεπεσμό και την πλήρη κατάρρευση των πάντων.

Καταλήγοντας ο κ. Γιανναράς ανέφερε ότι η λύση για να ξεπεραστεί η πολύπλευρη αυτή κρίση, είναι να διατηρήσουμε όπως και οι πρόγονοί μας αυτή την συσσωρευμένη πείρα αιώνων που έχουμε. Να ξαναβρούμε το κοινοτικό πνεύμα, τον τρόπο του συνεταιρίζεσθαι, να αφυπνιστούμε προσωπικά, να εκζητήσουμε την κοινωνία σχέσεων, να προτάξουμε την πίστη στον Χριστό ως νόημα και ελπίδα και να ξαναδούμε την Εκκλησία ως γιορτή. Όλα αυτά απαιτούν μία Εκκλησία στην οποία θα ξαναδιδαχτούν τα αρχαία ελληνικά, μία δημοκρατία η οποία θα γίνει κατόρθωμα ποιότητας, μία συνείδηση ότι υπάρχουμε για να αγαπούμε και να παλεύουμε για το κοινό καλό.

Όπως πολύ εύστοχα έχει επισημάνει ο Διονύσης Σαββόπουλος την παράδοση δεν μας την παραδίδουν οι προηγούμενες γενεές, αλλά εμείς παραδιδόμαστε σε εκείνην.

Να σημειωθεί τέλος ότι χαιρετισμό στην εκδήλωση απηύθυνε η πρόεδρος της Ένωσης Χριστιανών Επιστημόνων Νομού Κέρκυρας κα Ειρήνη Μαλαχά.

 

16ο Ἱερατικό Συνέδριο τῆς Ἱερᾶς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξῶν καί Διαποντίων Νήσων

Την Πέμπτη 6 Σεπτεμβρίου 2018 πραγματοποιήθηκε το 16^ο Ιερατικό Συνέδριο της Ιεράς Μητροπόλεως Κερκύρας, Παξών καί Διαποντίων Νήσων στο Αμφιθέατρο του Ιδρύματος Χρονίως Πασχόντων “Η Πλατυτέρα”. Θέμα του φετινού συνεδρίου ήταν “το μυστήριο της πατρότητος”, με επίσημο ομιλητή τον κ. Χρήστο Γιανναρά, λόγιο, συγγραφέα και ομότιμο καθηγητή του Παντείου Πανεπιστημίου.

Χαιρετισμό στο συνέδριο απηύθυνε ο στην Κέρκυρα ευρισκόμενος Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος, ο οποίος και τόνισε την σπουδαιότητα του πνευματικού έργου που καλείται να φέρει εις πέρας ο Ιερεύς ως πατέρας, ιδιαίτερα στους δύσκολους καιρούς που ζούμε. Το ζητούμενο παραμένει ο Αγιασμός και η Θέωση του ανθρώπου. Γι’ αυτό χρειάζεται μέσω της προσευχής να αποκτήσουμε περισσότερη αγάπη, πίστη και ταπεινοφροσύνη.

Σε προσφώνησή του ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος κάλεσε τους ιερείς να μην βλέπουν την πατρότητα στρεβλά, ούτε την ιερωσύνη ως επάγγελμα του βίου τούτου, αλλά την σχέση τους με τους ανθρώπους να την ντύνουν στην προοπτική των εντολών του Θεού, στην αγάπη, στο πλησίασμα, να είναι διάκονοι και όχι εξουσιαστές των ανθρώπων.

Ακολουθεί ολόκληρη η προσφώνηση του κ. Νεκταρίου :

“Ἀγαπητοί μου πατέρες καί ἀδελφοί,

Μία ἀπό τίς μεγαλύτερες δυσκολίες τῶν καιρῶν μας στίς ἀνθρώπινες σχέσεις, ἐνίοτε καί σ’ αὐτές τῆς ἐκκλησιαστικῆς μας πραγματικότητας, ἔγκειται στήν ἀπουσία ἤ ὑποτίμηση κάποιων ἰδιοτήτων οἱ ὁποῖες δίνουν νόημα στό πῶς ὁ ἕνας βλέπει τόν ἄλλο, στό πῶς βλέπουμε τόν Θεό στήν ζωή μας, στό πῶς μποροῦμε νά ἐργαστοῦμε ὥστε καί ἐμεῖς ἀλλά καί ὁ συνάνθρωπός μας νά ὑπερβοῦμε τόν ἑαυτό μας ὡς τό μοναδικό κέντρο, τό ὁποῖο ὁ πολιτισμός μας μας καθοδηγεῖ νά ἔχουμε. Μία ἀπό αὐτές τίς ἰδιότητες εἶναι καί ἡ πατρότητα.

Γιά τόν πολιτισμό μας ἡ πατρότητα ὑποτιμᾶται. Ἀπό παντοῦ προάγεται ἡ ἰσότητα. Οἱ γονεῖς καλοῦνται νά εἶναι φίλοι μέ τά παιδιά τους καί ἡ ἔννοια τοῦ πατέρα δέν ἔχει νά κάνει τόσο μέ τήν λειτουργία τοῦ παιδαγωγοῦ, τοῦ φορέα τῶν ἀξιῶν πού εἶναι πολύτιμες γιά τήν πορεία τοῦ νέου ἀνθρώπου στήν ζωή, ἀλλά μέ τήν ἰδιότητα τοῦ παρόχου τῶν ὑλικῶν ἀγαθῶν. Στό σχολεῖο ὁ δάσκαλος καλεῖται νά εἶναι φίλος μέ τά παιδιά καί νά μήν λειτουργεῖ ὡς αὐθεντία. Τό πρότυπο ἐκπαιδεύσεως χαρακτηρίζεται ὡς παιδοκεντρικό-μαθητοκεντρικό. Στήν πολιτική ὁ πολιτικός δέν ἀντιμετωπίζεται ὡς ὁ παιδαγωγός, ὁ ἡγέτης τοῦ λαοῦ ἀλλά ὡς αὐτός πού θά ἱκανοποιεῖ κάθε αἴτημα τοῦ λαοῦ, πού θά εὐχαριστεῖ πρός ὄφελος τοῦ ἑαυτοῦ του καί συγκεκριμένων συμφερόντων καί ὄχι πρός τό κοινό καλό. 

Γιά τήν Ἐκκλησία ἡ πατρότητα ἀνήκει στά λεγόμενα ὑποστατικά ἰδιώματα τοῦ Θεοῦ. Ὁ Θεός εἶναι Πατέρας. «Εἶναι ὁ πραγματικά ὑπαρκτός, ἐπειδή εἶναι ὁ Πατήρ, εἶναι ὁ προσωπικός Θεός -προσωπικός ὄχι μόνο ‘ἔναντι τοῦ ἀνθρώπου’, ἀλλά στό ἴδιο τό Εἶναι του: ἔναντι τοῦ Υἱοῦ του καί τοῦ Πνεύματός του. Ὅ,τι ἀφορᾶ στό Θεό πηγάζει ἀπό αὐτή τή σχέση τῆς πατρότητας, τῆς υἱότητας καί τῆς ἐκπόρευσης, ἀπό τήν ἀλήθεια τῶν Προσώπων πού προϋποθέτει αὐτή ἡ σχέση-ὄχι ἀπό τίς λογικές συνέπειες τῆς ἔννοιας Θεός, ὄχι ἀπό τά ἀναγκαῖα καί ὑποχρεωτικά ἰδιώματα τῆς οὐσίας τοῦ Θεοῦ», γράφει ὁ σήμερα εὑρισκόμενος μαζί μας καθηγητής κ. Χρῆστος Γιανναρᾶς (Ἀλφαβητάρι τῆς πίστης, σελ. 55).

Ἡ πατρότητα τοῦ Θεοῦ ὡς γεννήτορος τοῦ Υἱοῦ δέν περιορίζεται στήν σχέση μαζί Του, ἀλλά ὁ Θεός γίνεται Πατέρας ὅλων τῶν ἀνθρώπων. Πατέρας σημαίνει δημιουργός μας. Πατέρας σημαίνει προνοητής γιά ὅσα ἀληθινά χρειαζόμαστε. Πατέρας σημαίνει αὐτός πού ἀγαπᾶ καί νοιάζεται γιά τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο. Πατέρας σημαίνει αὐτός που δείχνει τούς τρόπους μέ τούς ὁποίους τά παιδιά Του μποροῦν νά ζήσουν ὄχι μόνο πρόσκαιρα, ἀλλά καί αἰώνια. Καί αὐτοί οἱ τρόποι περνοῦν μέσα ἀπό τίς ἐντολές Του, τήν ἀγάπη καί τήν ἐλευθερία. Πατέρας σημαίνει αὐτός που παιδαγωγεῖ στήν ἀλήθεια. Πατέρας σημαίνει αὐτός πού διδάσκει, συντηρεῖ, ἀλλά καί ἀφήνει στά παιδιά Του τό δικαίωμα να φύγουν, τό δικαίωμα της μοναξιᾶς, ἀκόμη καί τό δικαίωμα τῆς ἀπορρίψεώς Του καί τῆς κολάσεως.

Δέν εἶναι ὁ σκοπός μας νά θυμίσουμε πόσες παρερμηνεῖες καί στρεβλώσεις ἡ θρησκευτικότητα προσέδωσε στό πρόσωπο τοῦ Θεοῦ καί στό ἰδίωμα τῆς πατρότητος. Τό ὅτι Τόν κατέστησε τιμωρό, ἐκδικητή, εἰσαγγελέα, ἀποστερῶντας Του τήν παιδαγωγία, ἀλλά καί βλέποντάς Τον ἀνεξάρτητα ἀπό τά παιδιά Του, ἐκτός δηλαδή τῆς σχέσεως μέ τόν ἄνθρωπο καί τόν κόσμο.  Τόν ἄφησε ψηλά καί μακριά ἀπό μᾶς, ἐνῶ Ἐκεῖνος ἐξαπέστειλε τόν Υἱό Του γιά νά γίνει ἕνας ἀπό ἐμᾶς καί νά μᾶς ὁδηγήσει στό πατρικό σπίτι πού εἶναι ἡ Ἐκκλησία. Μᾶς γνώρισε διά του Υἱοῦ Του ὅτι μποροῦμε πάντοτε νά παραμένουμε ἐλεύθεροι καί ἀπόμακροι τῆς κλήσεώς Του, ἀλλά καί νά γίνουμε τέκνα Του.  Καί μᾶς ἔδειξε ὅτι τό θέλημά Του, κάποτε δυσερμήνευτο, ἐντούτοις διακρίνεται ἀπό τήν ἰδιότητα τῆς πατρότητος, ἀκόμη καί στίς δύσκολες περιστάσεις τοῦ πόνου, τῆς δοκιμασίας, τοῦ θανάτου.

Οἱ ἐκκλησιαστικές σχέσεις τῶν καιρῶν μας δυστυχῶς ἔχουν διολισθήσει σέ μία εἴτε στρεβλή εἴτε ἀνύπαρκτη ἐκδοχή τῆς πατρότητος, κάποτε μέ εὐθύνη δική μας, ἡμῶν τῶν πατέρων καί ποιμένων. Βλέπουμε τήν ἱερωσύνη ὡς ἐπάγγελμα τοῦ βίου τούτου, ὡς ἐπιτέλεση τῶν θρησκευτικῶν καθηκόντων τά ὁποῖα ἀνακουφίζουν ἐκ παραδόσεως τόν λαό μας καί λησμονοῦμε ὅτι κληθήκαμε νά εἴμαστε πρωτίστως πατέρες τῶν ἀνθρώπων. Ἀπουσιάζουμε ἀπό τήν καθημερινότητά τους. Δέν πηγαίνουμε πρός αὐτούς, ἀλλά περιμένουμε, κάποτε μέ θλιβερή ἀδιαφορία, νά ἔρθουν πρός ἐμᾶς ὄχι ὅμως ὡς παιδιά τοῦ Θεοῦ, ἀλλά ὡς ἄνθρωποι μέ τούς ὁποίους συναλλασσόμαστε γιά νά ἐξυπηρετοῦμε συμφέροντα. Ἀπό τήν ἄλλη, ὁρμώμενοι κάποτε ἀπό ἕναν «οὐ κατ’ ἐπίγνωσιν ζῆλο», καταδυναστεύουμε τούς ἀνθρώπους οἱ ὁποῖοι μᾶς ἐμπιστεύονται. Ἀντί νά τούς παιδαγωγοῦμε κατά Χριστόν, παριστάνουμε τούς «γεροντάδες» τῶν μοναστηριῶν, ρυθμίζοντας μέχρι καί τήν τελευταία λεπτομέρεια τῆς ζωῆς τους, εἰσερχόμενοι καί σέ λεπτομέρειες πού δέν μᾶς ἀφοροῦν. Ἀντί νά γινόμαστε οἱ πατέρες πού ἀγαποῦν καί καλλιεργοῦν προσωπικότητες, γινόμαστε στό ὄνομα τοῦ Χριστοῦ οἱ κατεξουσιαστές τῶν ἀνθρώπων.

 Ἡ πατρότητα ὅμως εἶναι μυστήριο καί ἔρχεται νά λειτουργήσει στήν ἐκκλησιαστική ζωή μέ τήν χάρη τοῦ Ἁγίου Πνεύματος. Δέν διαγράφει τά ἀνθρώπινα χαρίσματα, οὔτε θεραπεύει μαγικά τίς ἐλλείψεις μας. Οἱ ποιμένες καλούμαστε νά εἴμαστε πατέρες θεραπεύοντας τόν ἑαυτό μας, ἀλλά καί ἀγωνιζόμενοι νά μορφώσουμε τόν Χριστό στίς συνειδήσεις τῶν ἀνθρώπων. Νά τούς ἀναγεννοῦμε ὅσο περνᾶ ἀπό τήν δύναμή μας καί ἐκεῖ πού δέν μποροῦμε, νά προσευχόμαστε. Δέν κληθήκαμε ὅμως νά δυναστεύουμε, ἀλλά νά διακονοῦμε. Καί καλούμαστε αὐτόν τόν πειρασμό νά τόν ὑπερνικήσουμε στό μυστήριο τῆς Ἐκκλησίας, στό μυστήριο τῆς πνευματικῆς ζωῆς, τό ὁποῖο πρῶτοι ἐμεῖς καλούμαστε νά ζήσουμε.   

Ἀποφασίσαμε λοιπόν νά ἀφιερώσουμε τό φετινό ἱερατικό μας συνέδριο στήν πατρότητα καί τίς διάφορες ὄψεις της, προκειμένου νά δοῦμε καί νά συζητήσουμε καί νά διακρίνουμε ἀλήθειες. Καλέσαμε καί εὐχαριστοῦμε ὁλοκαρδίως γιατί ἀνταποκρίθηκε στήν πρόσκλησή μας ἕναν σπουδαῖο ἐπιστήμονα, συγγραφέα, λόγιο, μά πάνω ἀπ’  ὅλα ἄνθρωπο πού ἀγαπᾶ τόν Θεό καί τήν Ἐκκλησία, ὄντας ἐνεργό μέλος της, τόν καθηγητή κ. Χρῆστο Γιανναρᾶ. Ἀπολαμβάνουμε κάθε Κυριακή τήν μαχητικότητα καί τόν δυναμισμό του στήν ἀρθρογραφία του. Συμμεριζόμαστε τόν πόνο του γιά τήν πατρίδα, τήν Ἐκκλησία, τόν ἄνθρωπο, τόν κόσμο. Καί εἴμεθα βέβαιοι ὅτι θά μᾶς δώσει τήν εὐκαιρία σήμερα νά γίνουμε σοφώτεροι καί νά σπουδάσουμε τήν αὐθεντικότητα τῆς πατρότητος, ὅπως ἡ ἐκκλησιαστική μας παράδοση βιώνει.

Νά εὐχαριστήσω γιά μία ἀκόμη φορά ὅλους ἐσᾶς, πατέρες καί ἀδελφοί, πού εἶστε συνοδοιπόροι στόν ἀγῶνα γιά τόν ἁγιασμό καί τόν ἐπανευαγγελισμό τοῦ λαοῦ μας καί νά εὐχηθῶ καλή ἐπιτυχία στίς ἐργασίες τοῦ συνεδρίου μας.  Καλή φώτιση! ”

Στη συνέχεια τον λόγο πήρε ο κ. Γιανναράς ο οποίος σημείωσε ότι με την γέννηση εισάγεται ο άνθρωπος στην ύπαρξη. Ο πατέρας χαρίζει την ύπαρξη. Εντούτοις η κατανόηση αυτού του γεγονότος είναι δύσκολη. Δυστυχώς η Εκκλησία σήμερα θεωρείται ως ένα απλό συμπλήρωμα της ζωής. Αντιθέτως η Εκκλησία είναι η είσοδος σε έναν άλλο τρόπο του υπάρχειν. Δεν αρκεί η κατανόηση. Η οδός γνώσεως, βιώματος με άλλα λόγια, είναι η οδός της μετοχής στην αλήθεια εντός της Εκκλησίας. Στον τρόπο της Εκκλησίας συναντιόμαστε οι άνθρωποι με τον Θεό και μεταξύ μας και αυτό είναι γιορτή!

Στον πολιτισμό μας υπάρχει άλλος τρόπος κατανόησης της πραγματικότητας μέσω λ.χ. της επιστήμης και των ειδήσεων. Αυτό έχει σαν αποτέλεσμα να ζούμε με τις εντυπώσεις και όχι με την πραγματικότητα. Ο τρόπος της ζωής μας είναι τεχνητός, ένας κόσμος εντυπώσεων και θεάματος.

Επιπροσθέτως ο κ. Γιανναράς υπογράμμισε ότι ένας μεγάλος αριθμός κηρυγμάτων αναφέρονται σε ιδέες, σε πεποιθήσεις, δεν μιλούν για έναν άλλο τρόπο ζωής. Η λέξη πίστη για τους ανθρώπους μεταφράζεται ως πεποίθηση. Μέσα στην Εκκλησία όμως η λέξη πίστη σημαίνει εμπιστοσύνη και δεν αποτελεί σε καμιά περίπτωση ιδεολογία. Έχουμε την εμπειρική βεβαιότητα, ότι σε Αυτόν που παραδιδόμαστε, μας αγαπάει. Για τη βίωση αυτής της εμπειρίας χρειάζεται έξοδος από το “εγώ“. Η πίστη είναι Χάρις. Ανήκω στην Εκκλησία σημαίνει ότι έχω παραδοθεί στην Αγάπη που συγκροτεί την Εκκλησία. Οι περισσότεροι άνθρωποι θεωρούν τον εκκλησιασμό ως απλή προσευχή. Έχει χαθεί η συνείδηση ότι στην Εκκλησία δεν πάμε για να προσευχηθούμε, πάμε για να γιορτάσουμε. Η Εκκλησιαστική σύναξη είναι άλλης τάξεως γεγονός, επεσήμανε καταλήγοντας ο κ. καθηγητής.

Να σημειωθεί τέλος ότι του Ιερατικού Συνεδρίου προηγήθηκε η τέλεση της Θείας Λειτουργίας στον Ι.Ν. της Αγίας Τριάδος του Ι.Χ.Π. και η επιμνημόσυνη δέηση την οποία ανέπεμψε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας κ. Νεκτάριος υπέρ αναπαύσεως των ψυχών του κεκοιμημένων Αρχιερέων, Ιερέων, Ιερομονάχων, Ιεροδιακόνων και Μοναχών της τοπικής Εκκλησίας.

Όπως κάθε χρόνο, κατά την διάρκεια του συνεδρίου πραγματοποιήθηκε εθελοντική αιμοδοσία, προς ενίσχυση τόσο της τράπεζας αίματος της Ιεράς Μητροπόλεως, όσο και του Νοσοκομείου της Κέρκυρας.

 

Ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας στην Κέρκυρα

Στα πλαίσια του συνεδρίου Αποδήμου Επτανησιακού Ελληνισμού, το οποίο διοργανώνεται με πρωτοβουλία της Περιφέρειας Ιονίων Νήσων, έφθασε στην Κέρκυρα ο Μακαριώτατος Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας κ. Αναστάσιος το πρωί της Τετάρτης 5 Σεπτεμβρίου 2018.

Στις έντεκα το πρωί πραγματοποιήθηκε η επίσημη υποδοχή του Μακαριωτάτου, από τον Σεβασμιώτατο Μητροπολίτη Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριο, στο Ιερό Προσκύνημα του Αγίου και Θαυματουργού Σπυρίδωνος, όπου και εψάλη Ιερά Παράκληση.

Στην προσφώνησή του ο Μητροπολίτης Κερκύρας αφού καλωσόρισε μετά βαθυτάτου σεβασμού τον Μακαριώτατο και τους Μητροπολίτες Κεφαλληνίας Δημήτριο, Δωδώνης Χρυσόστομο και Αμαντίας Ναθαναήλ στο νησί του Αγίου Σπυρίδωνος, αναφέρθηκε στην ακτινοβολούσα προσωπικότητα του Αρχιεπισκόπου Τιράνων και πάσης Αλβανίας, ο οποίος ανέστησε εκ θεμελίων την Ορθόδοξη Εκκλησία της γείτονος, καθιστώντας την παράδειγμα προς μίμησιν για ολάκερο τον Ορθόδοξο κόσμο.

Ακόμη ο κ. Νεκτάριος τόνισε ότι στους χαλεπούς καιρούς που περνάει τόσο η πατρίδα μας, αλλά και η οικουμένη, όλο και περισσότεροι άνθρωποι προστρέχουν στην Εκκλησία και στους Αγίους της Πίστεώς μας, οι οποίοι αποτελούν την απαντοχή μας. Ο Άγιος Σπυρίδων, δια των πρεσβειών του όλους αυτούς τους αιώνες φρουρεί και σκεπάζει το νησί της Κέρκυρας.

Καταλήγοντας ο Μητροπολίτης Κερκύρας ευχήθηκε κάθε επιτυχία στο συνέδριο του  Αποδήμου Επτανησιακού Ελληνισμού και Κύριος ο Θεός να ενδυναμώνει και να δίδει υγεία στον Μακαριώτατο, ώστε να συνεχίσει το θεάρεστο έργο που επιτελεί στην Αλβανία. 

Κατόπιν ο Μακαριώτατος στην αντιφώνησή του αφού ευχαρίστησε τόσο τον Μητροπολίτη Κερκύρας, όσο και τον Περιφερειάρχη Ιονίων Νήσων για την ευγενική πρόσκληση, επεσήμανε ότι ήρθε στην Κέρκυρα ως απλός προσκυνητής. Όταν κανείς ασπάζεται τα ιερά λείψανα των Αγίων, αντιλαμβάνεται ότι η σιωπή των Αγίων είναι η πιο εύγλωττη μαρτυρία της Ορθοδοξίας. Εκείνο που ξεχώρισε τον Άγιο Σπυρίδωνα ήταν η ταπεινοφροσύνη του και η σιωπή του. Το ζητούμενο για τον Χριστιανό δεν είναι άλλο από την Αγιότητα. Τιμούμε πραγματικά τους Αγίους όταν τους έχουμε ως πρότυπα στη ζωή μας. Η Αγιότητα δεν εκφράζεται πάντοτε με θαύματα, ή με το μαρτύριο, αλλά εκφράζεται στην καθημερινή ζώη. Η αδιάκοπη πορεία του πιστού δεν είναι πόσο έφθασε και πού,  αλλά ότι προσπαθεί να αγαπήσει πιο τίμια, πιο αληθινά και πιο ολοκληρωτικά.

Ακόμη ο Αρχιεπίσκοπος Τιράνων και πάσης Αλβανίας σημείωσε ότι γίνεται μεγάλη συζήτηση σήμερα για την αγάπη και την μεγάλη ακτινοβολία της Ορθοδοξίας. Δεν πρέπει να λησμονούμε όμως τον λόγο του Κυρίου που λέγει ότι αυτός που τον αγαπάει πραγματικά τηρεί τις εντολές Του. Δυστυχώς εμείς οι Ορθόδοξοι πολλές φορές έχουμε μια μαγική εικόνα για την πίστη μας, περιοριζόμενοι σε εξωτερικές εκδηλώσεις. Η Ορθοδοξία παραμένει στηριγμένη στο Ευαγγέλιο. Τελικώς το ζητούμενο είναι να αυξήσουμε την  αγάπη μας τόσο προς τον Θεό, όσο και προς τους ανθρώπους.

Καταλήγοντας ο Μακαριώτατος ευχήθηκε ο Θεός να αξιώνει τους Χριστιανούς όλο και περισσότερο να εμπνέονται από τους Αγίους και να ακτινοβολούν περισσότερη αγάπη, περισσότερη ελπίδα, περισσότερη πίστη.

Εν συνεχεία ο  Αρχιεπίσκοπος Αλβανίας μετέβη στο Επισκοπείο της Ιεράς Μητροπόλεως, στα Μουράγια όπου και  έκανε επίσημες δηλώσεις στον τύπο και στα ΜΜΕ. Δηλώσεις ακόμη έκαναν ο Μητροπολίτης Κερκύρας, καθώς και ο Περιφερειάρχης Ιονίων Νήσων κ. Θεόδωρος Γαλιατσάτος.

 

 

 

Ιερά Αγρυπνία επί τη ανακομιδή του Λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου στην Ι.Μ. Κερκύρας

Τελέστηκε το βράδυ της Κυριακής 2 Σεπτεμβρίου 2018 στο Μητροπολιτικό Παρεκκλήσιο του Αγίου Νεκταρίου, της Ιεράς Μονής Αγίων Θεοδώρων στην Καμάρα Κέρκυρας, επί τη ανακομιδή του ιερού λειψάνου του Αγίου Νεκταρίου, Ιερά Αγρυπνία, κατά το Μοναστηριακό τυπικό, με τη συμμετοχή αντιπροσωπειών των Ιερών Μονών του νησιού και πιστών.

Στην Αγρυπνία προεξήρχε και ιερούργησε ο Σεβασμιώτατος Μητροπολίτης Κερκύρας, Παξών και Διαποντίων Νήσων κ. Νεκτάριος, ο οποίος, στο κήρυγμά του, αναφέρθηκε στο πρόσωπο του Αγίου Νεκταρίου, του Αγίου του 20ού αιώνα, που συκοφαντήθηκε και πολεμήθηκε πολύ. Ο Κύριός μας όμως τον προίκισε με πολλά χαρίσματα, κορωνίδα των οποίων ήταν η αγάπη και η συγχώρεση σε όλους εκείνους που τον πίκραναν.

Κλείνοντας ο κ. Νεκτάριος επεσήμανε ότι ο Θεός συνεχώς αναδεικνύει Αγίους σε όλες τις εποχές, δείχνοντας με αυτόν τον τρόπο, ότι η Χάρις του Παρακλήτου είναι πάντοτε παρούσα εις τον κόσμο μας.